ديوان عطار

من چه سازم در ميان اين دو نره اژدها
اژدها کرده است با اين اژدها هم بسترم

مانده ام در پرده هاي بوالعجب بر هيچ نه
کي بود کين پرده هاي بوالعجب بر هم درم

در بياباني که نه پا و نه سر دارد پديد
هر زمان سرگشته تر هر ساعتي حيران ترم

خالقا عطار را يک قطره بخش از بحر قدس
تا بود آن قطره در تنهايي جان ياورم

خداي پاک قديم ازل که در ره او
به چشم عقل کم از ذره است هر دو جهان

چو زهره نيست تو را گرد ذات او گشتن
ز ذات در گذر و گرد صنع کن جولان

از آن سبب که چنان اقتضا کند در عقل
که هر که جست ز زندان برست جاويدان

در ناز بسي شام و سحر خوردم و خفتم
نه شام پديد است کنون نه سحر من

دردا و دريغا که به يک باد جهان سوز
در خاک لحد ريخت همه برگ و بر من

عطار دلي دارد و آن نيز به خون غرق
تا کي نگرد در دل من دادگر من

در باغ عشق يک احديت که تافته است
شاخ و درخت و برگ گل و خار آمده

آن کيست و از کجاست چنين جلوه گر شده
اين چيست و آن چبود در اظهار آمده

اي از هويدايي نهان وي از نهاني بس عيان
هم بر کناري از جهان هم در ميان سبحانه

در کنه تو عقل و بصر هم اعجمي هم بي خبر
جان طفل لب از شير تر تن ناتوان سبحانه

بس کس که اندر باخت جان تا يابد از کويت نشان
وز تو نبوده در جهان کس را نشان سبحانه

آن کرم سرگردان تو در قعر سنگي زان تو
هر روز از ديوان تو اجرا ستان سبحانه

چون خور فتد در قيروان شعراي شب آرد جهان
تا بر سر اندازد از آن دو خواهران سبحانه

شب را ز انجم توشه اي پروين چو زرين خوشه اي
بشکفته در هر گوشه اي صد گلستان سبحانه

گه خوشه اي بيرون کشد تا آدمي در خون کشد
گه دلو بر گردون کشد بي ريسمان سبحانه

از شوق تو هر بلبلي چون پيش آرد غلغلي
صد برگ يابد هر گلي در بوستان سبحانه

اي بر حقيقت پادشا گر در ره تو اين گدا
سودي کند دانم تو را نبود زيان سبحانه

درمانده ام در کار خود نه يار کس نه يار خود
از پرده پندار خود بازم رهان سبحانه

در ششدر خوف و رجا چون جان شود از تن جدا
يارب مکش از سوي ما آن دم عنان سبحانه

از ظلمت تحت الثري جان جذب کن سوي علا
نوري ز انوار هدي در وي رسان سبحانه

عطار را در هر نفس فرياد رس لطف تو بس
پاکش براي فرياد رس زين خاکدان سبحانه