ديوان عطار

چون کناري نيست اين غم را ميان دربند چست
در ميان غمگنان از خون دل پر کن کنار

مور را بين در ميان گور آن کس دانه کش
کز تکبر زهر مي انداخت از لب همچو مار

خون دلهاي عزيزان است در دل سوخته
آن همه سرخي که مي بيني ز روي لاله زار

لاجرم هر گل که مي خندد به ظاهر در جهان
زار مي گريد برو چون خونيان ابر بهار

چون زنخدان تو بربندند روز واپسين
جز ز نخ چبود در آن دم مال و ملک و کار و بار

نيستي در پنجه مرگ ار ز سنگ و آهني
گردتر از رستم و روئين تر از اسفنديار

چون بخواهي مرد و جز حق دست گيرت نيست کس
پاي در نه مردوار و دست ازين و آن بدار

در هوا شو ذره وار از شوق حق چون اهل دل
تا شود بر جان تو خورشيد عزت آشکار

حلقه گوشي شو اندر حلقه مردان دين
حلقه حق گير و سر مي زن برآن در حلقه وار

از سر نادانيي گر بنده اي جرمي بکرد
از سر آن درگذر وز بنده خود در گذار

چون با در تو گشت و پشيمان شد از گناه
وز فعل خويش خيره فروماند و شرمسار

به چشم عقل خموشان خاک را بنگر
اسير مانده و در خاک و خون به زاري زار

فصيح در سخن آمد به پيش او آن خم
که بوده ام تن مردي ز مردمان کبار

نفس مزن به هوس در هواي خود که تو را
دو ناظرند شب و روز بر يمين و يسار

شراب شرع خور از جام صدق در ره دين
که تا ز مستي غفلت دلت شود هشيار

به هرزه پرده شناسي شعر چند کني
که شعر در ره دين پرده اي است بر پندار

کسي که ياد کند در دعاي خير مرا
به فضل خود همه حاجات او به خير برآر

بي آب و دانه در قفسي تنگ مانده ام
پرها زنم چو زين قفس تنگ بر پرم

زان چرخ چنبري رسن و دلو ساخته است
تا سر در آرد از رسن خود به چنبرم

هر خون که جوش مي زند از عشق در دلم
آن خون به وقت نطق شود مشک اذفرم

ني ني که بي حساب فلک را گر اختر است
هم در شب است من ز حسابش بنشمرم

آتش تر مي دمد از طبع چون آب ترم
در معني مي چکد از لفظ معني پرورم

بر سر هفتم طبق در من يزيد هشت خلد
بيش مي ارزد دو عالم پر گهر يک گوهرم

چون برون آرم ز خاطر در معني هاي بکر
از درون طبع منکر ريب و شک بيرون برم

گر ببازم با فلک نرد سخن از يک دو ضرب
زان سخن در ششدرم افتد همي هفت اخترم