ديوان مسعود سعد سلمان

هر در که در ورود نکو خواهت
من تکيه خود همي بر آن سازم

اي بار خدايي که تو را يار نباشد
در حرمت و در مکرمت از تخمه آدم

امنست در حوالي ملک تو کار بند
عدلست در حوالي ملک تو قهرمان

نه در ديارش بادي وزيده از اسلام
نه در زمينش بويي رسيده از ايمان

نه چو فرتو مهر در حمل است
نه چو جود تو ابر در نيسان

در بزم تو را معجزه عيسي مريم
در رزم تو را معجزه موسي عمران

تا بود زلف نيکوان بر رخ
حلقه در حلقه گشته چين در چين

حزم تو در مقام کوه رکاب
عزم تو در مسير باد عنان

همت تو به هيچ حال نديد
فسخ در عزم و نقص در پيمان

با طرب خيز و با نشاط نشين
در شرف پاي و در بزرگي مان

آن ستوده چو فضل در هر باب
وآن گزيده چو فخر در هر فن

ز بيم تيغ تو دشمن نماند در گيتي
ز جود کف تو گوهر نماند در معدن

سراي او را در بزم دولتست بساط
حسام او را در رزم نصرتست فسان

ز زخم تيغش چون باد در قفس باشد
به پيش حمله او در تن عدوش روان

بر بسته ميان و در زده ناوک
بگشاده عنان و در چده دامن

آن در مجلس بر آنکه لانيأس
وين در ميدان بر اينکه لاتأمن

دم من همچو باد در آذر
چشم من همچو ابر در بهمن

رفتم تا در جهان ثناي تو گويم
دارم در خدمت تو شکر تو مضمون

زده شکوه تو در شرق و غرب لشکرگاه
فکنده امن تو در بر و بحر شادروان

هزار دريا جودي نشسته در مجلس
هزار عالم فضلي نشسته در ايوان

نوشته صورت مهر تو در دل اقبال
نشسته لشکر خشم تو در دم حدثان

در آن محال که تعويذ جان بود شمشير
در آن مضيق که زندان تن شود خفتان

چو زهر گردد در کام ها لعاب و دهن
چو مار پيچد در يالها دوال عنان

بر آن جهنده پوينده دونده به طبع
که در درنگ يقين است و در شتاب گمان

هميشه تا بود از بهر حکم کون و فساد
ستاره در حرکات و سپهر در داوران