ديوان عطار

بر سر ميدان عشق در خم چوگان دوست
دل به صفت همچو گوي بي سر و پا ساختن

سرگشتگان عشقيم نه دل نه دين نه دنيا
گر راه بين راهي در حال ما نظر کن

تا کي نهفته داري در زير دلق زنار
تا کي ز زرق و دعوي، شو خلق را خبر کن

چون رسي آنجا اجازت خواه اول بعد از آن
عرضه کن اين قصه پر درد در ديوان او

اي صبا برگرد امشب گرد سر تاپاي او
صد هزاران سجده کن در عشق يک يک جاي او

از بس که هست در ره سوداي تو طلسم
واقف نگشت هيچ کس از گنج راز تو

برخاست شوري در جهان از زلف شورانگيز تو
بس خون که از دلها بريخت آن غمزه خون ريز تو

از شوق روي چون مهت گردن کشان درگهت
چون مرغ بسمل در رهت مست از خط نوخيز تو

بدري که فرو شد زو خورشيد به تاريکي
در دق و ورم مانده از رشک هلال تو

اي دل و جان کاملان، گم شده در کمال تو
عقل همه مقربان، بي خبر از وصال تو

تا دل طالبانت را از تو دلالتي بود
هرچه که هست در جهان هست همه مثال تو

جمله اهل ديده را از تو زبان ز کار شد
نيست مجال نکته اي در صفت کمال تو

مانده اند دور دور اهل دو کون از رهت
زانکه وجود گم کند خلق در اتصال تو

کي رسم من بي سر و پا در تو زانک
بي سر و پاي است سر تا پاي تو

دلا چون کس نخواهد ماند دايم هم نماني تو
قدم در نه اگر هستي طلب کار معاني تو

چو کامت بر نمي آيد به ناکامي فرو ده تن
که در زندان ناکامي نيابي کامراني تو

وگر زنده به دنيا باشي اي غافل در آن عالم
بماني مرده و هرگز نيابي زندگاني تو

شب را ز تيغ صبحدم خون است عمدا ريخته
اينک ببين خون شفق در طشت مينا ريخته

صبح آمده با جام جم چون شير با زرين علم
در حلق صبح مشک دم صد بيضه عنبر ريخته

ابليس را حالي عجب در بحر حرمان خشک لب
از بهر يک ترک ادب از سجدگاه آويخته

اي ذره اي از نور تو بر عرش اعظم تافته
از عرش اعظم در گذر بر هر دو عالم تافته

بر عاشقان روي تو بر ساکنان کوي تو
در پرتو يک موي تو کاري است معظم تافته

عشق تو چون همايي پر بر کشيده از هم
جان هاي عاشقان را در زير پر گرفته

گر يک گهر از آن گنج آيد پديد بر من
بيني مرا ز شادي سر در جهان نهاده

اي در غرور دل را داده شراب غفلت
پس دل بده که او را مست خراب برده