ديوان عطار

لاف اي فريد کم زن زيرا که در ره او
چون سرنگون نه اي تو صد سرفراز دارم

همه عالم پر است از من ولي من در ميان پنهان
مگر گنج همه عالم نهان با خويشتن دارم

چو از کونين آزادم، نگويم سر خود با کس
مرا اين بس که من در سينه سر سرفکن دارم

چه مي گويم که زلف او مرا برهاند از چنبر
به گرد جمله عالم در آورده رسن دارم

در زاري و نزاري چون زير چنگ زارم
زاري مرا تمام است چون زور و زر ندارم

گر پرده هاي عالم در پيش چشم داري
گر چشم دارم آخر چشم از تو بر ندارم

گفتي به من رسي تو گر ذره اي است صبرت
کي در رسم به گردت کان ذره بس ندارم

چون در ره تو شيران از سير بازماندند
تا کي دوم به آخر شيري ز پس ندارم

ز غم تو همچو شمعم که چو شمع در غم تو
چو نفس زنم بسوزم چو بخندم اشکبارم

هر لحظه به رغم من در زلف دهد تابي
با تاب چنان زلفي من تاب نمي آرم

از بس که چو کرم قز بر خويش تنم پرده
پيوسته چو کردم قز در پرده پندارم

در لب لعل ترک من آب حيات خضر بود
لب چو نهاد بر لبم گفتم خضر ديگرم

از پاي مي درآيم و آگاه نيست کس
تا عشق آن نگار چه سر داشت در سرم

در عشق او دلي است مرا بي خبر ز خويش
وز هر چه زين گذشت خبر نيست ديگرم

تا لب لعل تو در چشم من است
تا ابد از بحر و از کان مي بسم

چون ز دلتنگي و غم در جگرم آب نماند
چند بر چهره ز غم خون جگر گردانم

بجز غم خوردن عشقت غمي ديگر نمي دانم
که شادي در همه عالم ازين خوشتر نمي دانم

برون پرده گر مويي کني اثبات شرک افتد
که من در پرده جز نامي ز مرد و زن نمي دانم

نا پديدار شود در بر من هر دو جهان
گر پديدار شود يک سر مو زانچه منم

چون خروشم بشنود هر بي خبر گويد خموش
مي طپد دل در برم مي سوزدم جان چون کنم

در تموزم مانده جان خسته و تن تب زده
وآنگهم گويند براين ره به پايان چون کنم

نه ز ايمانم نشاني نه ز کفرم رونقي
در ميان اين و آن درمانده حيران چون کنم

عشق توتاوان است بر من چون نيم در خورد تو
مرد عشق خود تويي پس من چه تاوان مي کنم

ني خطا گفتم تو و من کي بود در راه عشق
جمله عالم تويي بر خويش آسان مي کنم

تا جان بودم در تن رو از تو نگردانم
زيرا که حيات جان باروي تو مي بينم