ديوان عطار

جان چو قدم در نهاد تا که همي چشم زد
از بن و بيخش بکند قوت و غوغاي عشق

اي همگنان را همدمي، شادي من از تو غمي
عطار را در هر دمي، جانا تويي آرام دل

ماهي در درجت هر يک چو روز روشن
ماهي که ديد او را سي و دو روز حاصل

جام در ده و اين دل پر درد را
وارهان از ننگ و از نام اي غلام

چون تو ز ناز و کبر نگنجي به شهر در
من شهر ترک گفته بيابان گرفته ام

دين و دل بر باد دادم، رخت جان بر در نهادم
از جهان بيرون فتادم، از خودي خود برستم

در چنين بحري نيارم کرد عزم آشنا
زانکه من اين بحر را نه پا و نه سر يافتم

اي عجب هر قطره اشکم که بگشادم ز هم
قرب صد درياي خون در وي مجاور يافتم

دل که دارد تا بگردد گرد اين دريا که من
هر نفس در وي هزار و صد دلاور يافتم

در همه عمر از فلک معجون دردي خواستم
خون دل با خاک ره بنگر که معجون يافتم

چون بر پير در شدم، پير ز خويش رفته بود
کز مي عشق پير را، مست شبانه يافتم

چون دل من به نيستي، حلقه نشين دير شد
دشمن جان خويش را، در بن خانه يافتم

عاشق و يار دايما، در دو جهان هموست بس
زانکه خيال آب و گل، جمله بهانه يافتم

در ره عشق چون روم، چون ره بي نهايت است
خاصه که پيش هر قدم، چاه و ستانه يافتم

صلاي کفر در دادم شما را اي مسلمانان
که من آن کهنه بت ها را دگر باره جلا کردم

مي مپرس از من سخن زيرا که چون پروانه اي
در فروغ شمع روي دوست ناپروا شدم

اي عشق بي نشان ز تو من بي نشان شدم
خون دلم بخوردي و در خورد جان شدم

چون بر نتافت هر دو جهان بار جان من
بيرون ز هر دو در حرم جاودان شدم

دستم چو از نيرنگ او آمد به زير سنگ او
بر چهره گلرنگ او چون لاله در خون آمدم

چو دست من به يک بازي فرو بستي چه بازم من
مکن داويم ده آخر که در ششدر فرو ماندم

همه شب بي تو چون شمعي ميان آتش و آبم
نگه کن در من مسکين که بس مضطر فرو ماندم

از آن شد کشتيم غرقاب و من با پاره اي تخته
که در گرداب اين درياي موج آور فرو ماندم

تو را ميان الف است و الف ندارد هيچ
که من وراي الف هيچ در کمر ديدم

چون اين جهان و آن يک با صد جهان ديگر
در چشم من فروشد چون چشم باز دارم

چون عز و ناز ختم است بر تو هميشه دايم
تا چند خويشتن را در عز و ناز دارم