ديوان مسعود سعد سلمان

يکي نيابد جز در سر مبارز جاي
يکي نگيرد جز در دل دلير مقام

بي نام تو در هيجا بران نبود تيغ
بي ياد تو در مجلس گردان نبود جام

در خدمت تو نيز شکستم ندهد عزل
در دولت تو بيش گرانم نکند وام

در پيشگه دولت بالش نه و بنشين
در بزمگه رامش دامن کش و بخرام

گرازان به زير من اين نرم و گرم
که در حمله تندست و در زخم رام

همچو در دو ديده هست فراخ
مر مرا در رايگان قلم

چند از پي وصل در فراق افتم
وهم از پي سود در زيان بندم

در خور بودم اگر دهان بندي
مانند قرابه در دهان بندم

نه دل سبکم شود در انديشه
هرگاه که در غم گران بندم

در سبق دوندگان فکرت را
بر نظم عنان چون در عنان بندم

از تو زيباتر نيايد در جهان صاحب بلي
از تو والاتر نباشد در زمين مهتر نعم

تا بود بي قدر دايم در مسلماني شمن
تا بود در پيش ايزد خار جاويدان صنم

نه به جود تو در عطا حاتم
نه به بأس تو در وغا رستم

در مجلس نعم ز تو گردد توانگر انس
وحش از تو رونق يابد در موقف نعم

جاه تو را هزار شرف در يکي شرف
راي تو را هزار نعم در يکي نعم

نساختندي در تن چهار دشمن ضد
اگر نگشتي مهر تو در ميانه حکم

يک چند کشيد و داشت بخت بد
در محنت و در بلاي الوانم

در خون چه کشي تنم نه زوبينم
در تف چه بري دلم نه پيکانم

نقصان نکنم که در هنر بحرم
خالي نشوم که در ادب کانم

در ظلمت و عدل روشن اطرافم
در زحمت و شغل ثابت ارکانم

در دوستي من عجب بماني
در چرخ همي من عجب بمانم

چو آفتاب حسامت در آيد از در هند
ز خون نماند اندر تن عدوي تونم

چون در به زير پاره الماسم
چون زر پخته در دهن گازم

روي سفر نبينم و از دانش
گه در حجاز و گاه در اهوازم

ابرم که در و لؤلؤ بفشانم
چون رعد در جهان بود آوازم