ديوان عطار

بيچاره دلم در سر آن زلف به خم شد
دل کيست که جان نيز درين واقعه هم شد

راه تو شگرف است بسر مي روم آن ره
زآنروي که کفر است در آن ره به قدم شد

تا روي چو خورشيد تو از پرده علم زد
خورشيد ز پرده به در افتاد و علم شد

شد عمر و نمي بينم از دين اثري در دل
وز کفر نهاد خويش دين دار نخواهم شد

بي سر و پاي از آنم که دلم گوي صفت
در خم زلف چو چوگان تو سرگردان شد

سالک راه تو بي نام و نشان اوليتر
در ره عشق تو با نام و نشان نتوان شد

تا ابد کس ندهد نام و نشان از وي باز
دل که در سايه زلف تو چنين پنهان شد

حسنت امروز همي بينم و صد چندان است
لاجرم در دل من عشق تو صد چندان شد

شادم اي دوست که در عشق تو دشواري ها
بر من امروز به اقبال غمت آسان شد

بر سر نفس نهم پاي که در حالت رقص
مرد راه از سر اين عربده دست افشان شد

هر که در راه حقيقت از حقيقت بي نشان شد
مقتداي عالم آمد پيشواي انس و جان شد

زان ذره عشق خلقي در گفتگو فتادند
وان خود چنان که آمد هم بکر با وطن شد

چون جان و تن درين ره دو بند صعب آمد
عطار همچو مردان در خون جان و تن شد

روزي برون آمد ز شب طالب فنا گشت از طلب
شور جهان سوزي عجب در انجمن افتاده شد

رويت ز برقع ناگهان يک شعله زد آتش فشان
هر لحظه آتش صد جهان در مرد و زن افتاده شد

چون لب گشادي در سخن جان من آمد سوي تن
تا مرده بيخود نعره زن مست از کفن افتاده شد

ساقي به جاي مصحفش جامي نهاده بر کفش
وآتش ز جان پر تفش در پيرهن افتاده شد

در هيبت حالي چنان گشتند مردان چون زنان
چه خيزد از تر دامنان چو تهمتن افتاده شد

در جنب اين کار گران گشتند فاني صفدران
هم بت شد و هم بتگران هم بت شکن افتاده شد

عطار ازين معني همي دارد بدل در عالمي
چون مي نيابد محرمي دل بر سخن افتاده شد

اگر صد سال روز و شب رياضت مي کشي دايم
مباش ايمن يقين مي دان که نفست در کمين باشد

اگر خواهي که بشناسي که کاري راستين هستت
قدم در شرع محکم کن که کارت راستين باشد

تو اي عطار محکم کن قدم در جاده معني
که اندر خاتم معني لقاي حق نگين باشد

تا دل مسکين من در آتش حسنش فتاد
گاه مي سوزد چو عود و گه دمي خوش مي کشد

کون و مکان چه مي کند عاشق تو که در رهت
نعره عاشقان تو کون و مکان نمي کشد