ديوان عبيد زاکاني

در حساب زر و سيم است و غم داد و ستد
کوربختي که ندارد خبر از روز حساب

دل به جان آمد از آن باد به شبها خوردن
در فرو کردن و ترسيدن و تنها خوردن

ساقي بيار باده و پر کن بياد عيد
در ده که هم به باده توان داد، داد عيد

مثل تو در هيچ قرني پادشاهي برنخاست
ملک و ملت را چو تو پشت و پناهي برنخاست

ديوان عطار

چون نيست هيچ مردي در عشق يار ما را
سجاده زاهدان را درد و قمار ما را

سحرگه عزم بستان کن صبوحي در گلستان کن
به بلبل مي برد از گل صبا صد گونه بشري را

به يک دم زهد سي ساله به يک دم باده بفروشم
اگر در باده اندازد رخت عکس تجلي را

ز آرزوي روي تو در خون گرفتم روي از آنک
نيست جز روي تو درمان چشم گريان مرا

گرچه از سرپاي کردم چون قلم در راه عشق
پا و سر پيدا نيامد اين بيابان مرا

عطار در دير مغان خون مي کشيد اندر نهان
فرياد برخاست از جهان کاي رند درد آشام ما

چه شاهدي است که با ماست در ميان امشب
که روشن است ز رويش همه جهان امشب

ميان ما و تو امشب کسي نمي گنجد
که خلوتي است مرا با تو در نهان امشب

کام و ناکام اين زمان در کام خود درهم شکن
تا به کام خويش فردا کامراني باشدت

روزکي چندي چو مردان صبر کن در رنج و غم
تا که بعداز رنج گنج شايگاني باشدت

عمر در سود و زيان بردي به آخر بي خبر
مي ندارد سود با تو پس زيان مي بايدت

چند گردي در زمين بي پا و سر چون آسمان
از زمين بگسل اگر بر آسمان مي بايدت

اي خر مرده سگ نفست به گلخن در کشيد
پس چو عيس بر فلک دامن کشان مي بايدت

نيست از خشک و ترم در دست جز خاکستري
کاتش غيرت درآمد خشک و تر يکسر بسوخت

هر که او خام است گو در مذهب ما نه قدم
زانکه دعوي خام شد هر کو درين مذهب بسوخت

در صفت رو تا بدان دم بوک يکدم پي بري
کان دمي پاک است و پاک از صورت آدم رواست

موي چون در مي نگنجد کرده اي سررشته گم
گر تو گويي سوزني با عيسي مريم رواست

فقر دارد اصل محکم هرچه ديگر هيچ نيست
گر قدم در فقر چون مردان کني محکم رواست

آن چنان خلوت که ما از جان و دل بوديم دوش
جبرئيل آيد نگنجد در ميان گر جان ماست

تا آفتاب روي تو مشکين نقاب بست
جان را شب اندر آمد و دل در عذاب بست

تا هست روي تو که سر آفتاب داشت
تا هست آب خضر که دل در سراب بست