ديوان مسعود سعد سلمان

در حکم تو باد گردش گيتي
در امر تو باد گنبد اخضر

در دستشان کمان ها مانند ابرها
در زخم تيرهاشان باران تند بار

در چشم نيک خواهان رسته چو تازه گل
در جان بد سگالان رسته چو تيزخار

امروز بت پرستان هستند بي گمان
در بيشه ها خزيده و در غارها بشار

اکنون چنان در افتد در هند زلزله
کز هر سويي بلرزد هامون و کوه و غار

در سمج هاي تنگ و خشن مانده مستمند
در بندهاي سخت بتر مانده سوگوار

تا شاد بگذرانم ارم روزگار هست
در مدح و در ثناي تو اين مانده روزگار

داده در دست از زمانه زمام
بسته در خدمتش سپهر کمر

چون به بزم تو در کف تو شود
باده آب حيات در ساغر

کانچه در دستگاه خود نگريست
در خور جود تو نديد يسار

به شاد کامي در عز بيکرانه بزي
به کامراني در ملک جاودانه بتاز

در شب نعش و انجم معني
در کف تو فلک شود قرطاس

در درنگ و حزم ثابت کوه شو
در شتاب و عزم نافذ باد باش

گلهاي لعل گردد در بوستان ملک
خون هاي تازه ريخته در مرغزار تيغ

در وصف کارزار برآيد دخان مرگ
در تف رزمگاه بخيزد شرار تيغ

آواز تندر آرد در گوش باد گرز
باران خون چکاند در تن بخار تيغ

باد آن خجسته دست تو در زينهار خلق
کاورده دين حق را در زينهار تيغ

نه با دشمنان تو در آب نم
نه با دوستان تو در نار تف

به ميدان مکن در شجاعت سبق
به مجلس مکن در سخاوت سرف

نيست در کارشان دل زاغي
بانگ افکنده در جهان چو کلنگ

در دل و در ديده من سال و ماه
آذر برزين بود و رود گنگ

روزي بي روزي هرگز نماند
در دريا ماهي و در کوه رنگ

چو ابر گاهي در بزم بر گشايد دست
چو شير وقتي در رزم بر فرازد يال

يک چشم در سعادت نگشاد بخت من
کش در زمان دست قضا درکشيد ميل

طبع تو در زمستان باغي بود خرم
فر تو در حزيران ظلي بود ظليل