ديوان صائب

چند خواهي در ميان بيضه بود اي سست پر؟
بال بر هم زن، برآ بر بام اين نيلي حصار

زود خود را بر سر بازار جانبازان رسان
چون زنان پير در بستر مکن جان را نثار

هر که چون افعي در اينجا بيگناهان را گزيد
سر برون آرد ز سوراخ لحد مانند مار

جوي شير و انگبين کز حسرتش خون مي خوري
در رکاب توست، گر دل را کني پاک از غبار

پنج نوبت کوفتي در چار رکن و شش جهت
هفت اقليم جهان را چون شتر کردي مهار

زنده رود از کف مستانه که بر لب دارد
جوي شيري است که در خلد خرامان شده است

بس که در مغز هوا نکهت گل پيچيده است
مغز ابر از اثر عطسه پريشان شده است

خون خاک آمده از جرعه فشانان در جوش
کوچه ها از مي گلرنگ رگ کان شده است

مي توان دريافت از باران پي در پي که مهر
شرمسار از جبهه گوهر نثار اشرف است

آب گوهر در صدف زنجير مي خايد ز موج
بس که از جان تشنه خاک ديار اشرف است

مي زند بر سينه خاک اصفهان از سرمه سنگ
بس که در تاب از هواي مشکبار اشرف است

با بهشت از يک گريبان سر برون مي آورد
هر که را در پرده دل خارخار اشرف است

اين چنين هجران اگر دارد مرا در پيچ و تاب
زود خواهد خيمه عمرم شدن کوته طناب

رشته اميد من صد دانه گرديد از گره
چند خواهي داشت اي گردون مرا در پيچ و تاب

آن که رعد هيبتش گر بانگ بر گردون زند
در کمان قوس قزح را بشکند تير شهاب

همچو گنج از ديده ها گشته است ويراني نهان
خانه بر دوش است در ايام عدل او غراب

عطسه مغز غنچه را از بوي گل سازد تهي
در گلستاني که گيرند از گل خلقش گلاب

پاي بر چشمش نه و آفاق را تسخير کن
خانه زين چشم در راه تو دارد از رکاب

بلبل آتش زبانش حلقه در گوش من است
غنچه را کي مي رسد با من دهن خواني کند؟

هر که چون من از ظفرخان يافت فيض تربيت
مي رسد گر در سخن دعوي حساني کند

در زير پاي خويش نبينند از غرور
بر برگ گل به پاي پر از خار مي روند

يک پا به خواب غفلت و يک پاي در رکاب
چون نقطه پاي بند (و) چو پرگار مي روند

حساب مه جبينان لب بامش که مي داند؟
دو صد خورشيد رو افتاده در هر پاي ديوارش

تکلف بر طرف، اين قسم ملکي را به اين زينت
سپهداري چو نواب ظفرخان بود در کارش

ز بس در عهد او دزدي برافتاده است از عالم
نيارد خصم دزديدن سر از شمشير خونبارش