ديوان صائب

با لب خشک از جهان تا رفت آن سلطان دين
آب را خاک مذلت در دهان زين ماجراست

از جگرها مي کشد اين نخل ماتم آب خويش
تا قيامت زين سبب پيوسته در نشو و نماست

خاک اين در شو که پيش همت دريا دلش
زايران را پاک کردن از گنه کمتر سخاست

چرخ از انجم در عزايش دامن پر اشک شد
تا به دامان جزا گر ابر خون گريد رواست

ويرانه همچو گنج نهان شد ز ديده ها
معمور شد ز بس که در ايام او ديار

مادر به التماس دهد شير طفل را
در عهد او ز بس که گرفتن شده است عار

در ديده ها چو يوسف گل پيرهن شود
هر جرم را که بخشش او گشت پرده دار

گردد دل نهنگ ز هر موجه اي دو نيم
گر ياد تيغ او گذرد در دل بحار

زمين بهشت شد از عدل و از ملايمتش
به جاي آب در او جوي شير گشت روان

آب را در ديده ها مانع ز گرديدن شود
نيست نسبت شمسه او را به مهر زرفشان

هر ستون او بود فواره درياي نور
بس که در آيينه گرديده است سر تا پا نهان

هر که را افتد نظر بر شمسه زرين او
مي شود مژگان او چون مهر زرين در زمان

گر چه مي گويند باران نيست در ابر سفيد
مي چکد آب حيات از مرمر او جاودان

از صفاي مرمر او زاهد شب زنده دار
از طلوع صبح مي افتد غلط در هر زمان (کذا)

خجلت از بال و پر خود بيش از پا مي کشد
گر دهد طاوس را در گلشنش ره باغبان

تا شد اين قصر مثمن جلوه گر، از انفعال
هشت جنت در پس ديوار محشر شد نهان

نيست آب زندگي را حسن آب زنده رود
صد پري در شيشه دارد هر حباب زنده رود

در خرابي هاي او چون مي عمارتهاست فرش
وقت آن کس خوش که مي گردد خراب زنده رود

در نقاب کف دل از روشن ضميران مي برد
آه اگر افتد به يک جانب نقاب زنده رود!

هست در زير سياهي داغ ناخن خورده اي
آب خضر از رشک موج بي قرار زنده رود

از چنار و بيد، چندين فوج طاوس بهشت
جلوه سازي مي کند در هر کنار زنده رود

در سر هر کس که زهد خشک چون پل خانه کرد
حکم ساقي از مي روشن چراغان مي کند

دعاي صحبت او مي کنند از جان و دل عالم
دعاي خلق را در حق او يارب اجابت کن

ز نوبت چون گزيري نيست فرمان بخش عالم را
غم و تشويش او را منحصر در پنج نوبت کن

هر که يک دم پيشتر برخيزد از خواب گران
گم نسازد دست و پا چون کاهلان در وقت بار