ديوان صائب

لب گشودن رفت از ياد صدف در عهد او
بي سؤال از بس که بخشد آن کف گوهر نثار

طفل از پستان گرفتن مي کند پهلو تهي
در زمان همت او شد گرفتن بس که عار

گر چه در دعوي است اقبالش ز شاهد بي نياز
زين دو عادل شد مبرهن بر صغار و بر کبار

همت او برتر و خشک جهان ابقا نکرد
گشت کان در عهد او دريا و دريا گشت کان

حلم او گر سايه اندازد به فرق کوه قاف
از گرانسنگي شود در خاک چون قارون نهان

در نيام از تيغ او گردد دل دشمن دو نيم
با خموشي مي دهد الزام خصم آن ترزبان

از سر دشمن شود چون رشته پنهان در گهر
راست سازد چون به قصد خصم بدگوهر سنان

صيدگاهي را به يک ناوک کند خالي ز صيد
بس که در يک جا ناستد تير آن زورين کمان

فتنه بي باک را زنجير دست و پا شده است
در زمان دولت بيدار او خواب گران

مي کند در هفته اي تسخير هفت اقليم را
همتش گر سر فرو آرد به تسخير جهان

پوست گردد همچو ماهي بر تن دشمن زره
شست صاف او خورد چون غوطه در بحر کمان

بس که شد دست ضعيفان در زمان او قوي
برق مي پيچد به خود تا بگذرد از نيستان

نگسلد عقل گهر گر رشته از هم بگسلد
منتظم شد بس که در دوران او وضع جهان

خاک از الوان رياحين شهپر طاوس شد
داد جا چون بيضه اش تا در ته پر آفتاب

شرم احسان مي شود اهل کرم را پرده دار
در بهار آيد برون از ابر کمتر آفتاب

سايه دستي اگر از حفظ او آرد به دست
نخل مومين از گداز ايمن بود در آفتاب

شب نمي سازد به چشمش روز روشن را سياه
توتيا سازد اگر از خاک آن در آفتاب

نيست گر از بندگان او، چرا از ماه نو
مي کشد در گوش گردون حلقه زر آفتاب؟

آب شد دل خصم را از رايت بيضاي او
نخل مومين پاي چون محکم کند در آفتاب؟

شمسه ايوان او را در خور و شايسته بود
با فروغ جبهه گر مي داشت لنگر آفتاب

ديد تا در خانه زين آن بلنداقبال را
بر زمين خود را گرفت از چرخ اخضر آفتاب

سنگ مي بارد به نخل ميوه دار از شش جهت
سرو از بي حاصلي پيوسته در نشو و نماست

عارفاني را که سر در جيب فکرت برده اند
چون ز ره صد چشم عبرت بين نهان زير قباست

در ره او زايران را هر چه از نقد حيات
صرف گردد، با وجود صرف گرديدن بجاست

چون فتاده است اين مصيبت ز ايران را عمر کاه
در تلافي زان طوافش روح بخش و جانفزاست