ديوان صائب

يکي شد سرفراز از دولت عقبي ز اقبالش
ز امدادش يکي را ملک دنيا در کنار آمد

اين نه فواره است هر سو جلوه گر در حوضها
کرده است از تشنگي بيرون زبان خويش آب

در مزاج مرغ آتشخوار از تاب هوا
سردي خس خانه دارد شعله با آن آب و تاب

طوق قمري جلوه گرداب دارد در نظر
سرو از تاب هوا از بس که گرديده است آب

گرم شد از بس هواي خانه ها از تاب مهر
سوخت در بحر کمان ها تير را بال عقاب

بلبل و گل در نظرها آتش و خاکسترست
گرم شد از بس گلستان زين هواي سينه تاب

مظهر لطف الهي شاه عباس، آن که شد
از نسيم خلق او خون در بدنها مشک ناب

عطسه مغز نافه را خالي کند از بوي مشک
در گلستاني که گيرند از گل خلقش گلاب

در ته چادر جهاني را ز برق حسن سوخت
آه اگر آيد برون از زير چادر ماهتاب

کار آتش مي کند در گرمي هنگامه ها
گر چه با کافور مي ماند به گوهر ماهتاب

مي توان چشم از در و ديوار عالم آب داد
کرد از بس مغز خشک خاک را تر ماهتاب

گر چه مي آرد دماغ هوشياران را به شور
مي کند در بزم مي طوفان ديگر ماهتاب

مي گذارد نعل در آتش هلال جام را
از طراوت گر چه سازد خاک را تر ماهتاب

بخت خواب آلوده اي نگذاشت در روي زمين
بس که افشاند آب لطف از چهره تر ماهتاب

بس که هر خاري ملايم شد ز تأثير هوا
مي کند گل در گريبان عاشقان را خارخار

شاخ گل مي گردد از تردستي آب و هوا
چوب تعليمي اگر در دست خود گيرد سوار

ريخت شبنم از رخ گلها چو انجم از سپهر
ابرها چون کوه شد سيار در روز شمار

مي بده ساقي که صهبا در بهشت آمد حلال
ساز شو مطرب که شد آهنگ، وضع روزگار

جلوه در پيراهن بي جرم يوسف مي کند
هر گناهي را که باشد بخشش او پرده دار

هر گوزني را که ياد تير او در دل گذشت
استخوانش سر به سر زهگير شد بي اختيار

حفظ او تا شد ضعيفان جهان را ديده بان
مي کند چون چشم ماهي سير در دريا شرار

هست از تيغ کج او تکيه گاه اقبال را
پرخم آيد در نظر زان روي چون ابروي يار

کوچه ها پيدا شود در آسمان چون رود نيل
گر ز عزم صادق آرد رو به اين نيلي حصار

حسن خلقش تازه رو بر مي خورد با خار وگل
نيست حيف و ميل در ميزان عدل نوبهار

خانه بر دوشي به غير از جغد در عالم نماند
بس که شد معمور از معماري عدلش ديار