167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان مسعود سعد سلمان
سرابش آب کرده سنگ در جر
در چشم ها جمال لقاي تو چون بصر
نمي گشايد از مجلس تو بر من در
وآن نياسايد مگر در چشم اعدا چون بصر
گاه در دشت ها برآري پر
گه بتفسد سر تو در مغفر
نگشت مرگ تو در خاطر ستاره شمر
حرص تاج تو در دل کهسار
در سايه سعادت و در حفظ کردگار
ز صوت قمري در گوش لحن موسيقار
در غزو کند فتوح بي مر
نه کوه ليکن در حمله کوه پيکر
تا در کنار جوي ببالد همي چنار
نشانده بيلک در چشم شرک تا سوفار
بداشت او را در بارگاه حاجب بار
مغز چون کفته غنچه در مغفر
در شتاب و درنگ هر صفدر
خاک در دشت و آب در فرغر
مرا بخست چو من داشتم گشادش خوار
تعذري نبود در سمر به جود بحار
تاب نمانده در آن دو مشکين چنبر
ماندم من در غم تو باشم ايدر
سهام پران در دل به موضع اسرار
در چکاند ز مشک بر کافور
وي جره عقاب در هوا مگذر