ديوان صائب

يک سر زلف تو در چين و يکي ماچين است
چشم بد دور ازان ملک که حدش اين است

چشم احسان ز بخيلان ترشروي مدار
چه زني حلقه بر آن در که ز بيرون بسته است؟

راهزن نيست در آن دشت که من سيارم
تا برون رفته ام از راه، مرا راه زده است

فغان که دولت پا در رکاب خوبي را
دو چشم ظالم او صرف خواب کرد و گذشت

کم لاف ز همچشمي اش اي آهوي وحشي
اين طرز نگه چشم تو در خواب نديده است!

گر آه برآرد ز دل هر دو جهان دود
در پيش سيه مستي او دود کبابي است

جز نام تو بر لوح دلم هيچ رقم نيست
در نامه ما يک سر مو سهو قلم نيست

غير از خدا که هرگز در فکر او نبودي
هر چيز از تو گم شد وقت نماز پيداست

زلف مشکين تو سر در دامن محشر نهاد
خط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

آبروي جرم اگر اين است، در ديوان عفو
عاصي از ناکرده بيش از کرده خجلت مي کشد

از چمن رفتي و گل با حسرت بسيار ماند
چشم بلبل در پي آن طره دستار ماند

گريه ام در دل گره شد، ناله ام بر لب شکست
واي بر قفلي که مفتاحش درون خانه ماند

از پشيماني سخن در عهد پيري مي زنم
لب به دندان مي گزم اکنون که دندانم نماند

در تمناي لب او بوسه هاي آبدار
مي پرستان بر لب جام و لب جو داده اند

وقت جمعي خوش که تخمي در ته گل کرده اند
خاطر خود جمع از اميد حاصل کرده اند

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسين کند
هر نفس خود را به رنگي در دلم شيرين کند

داني از خارا بريدن مطلب فرهاد چيست؟
مي کند مشقي که چون جا در دل شيرين کند

عقل کوته بين جدل با عشق سرکش مي کند
بوريا چين جبين در کار آتش مي کند

داغ عاشق سازگاري کي به مرهم مي کند؟
لاله اين باغ خون در چشم شبنم مي کند

در جنون عقل از سر ديوانه بيرون مي رود
خانه چون شد تنگ، صاحبخانه بيرون مي رود

بي تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود
بي دم تيغت اگر آبي خورم خنجر شود

مي شود شيطان پا بر جاي ديگر بهر نفس
در جهان آفرينش هر چه عادت مي شود

مي تواني گنج ها از نقد وقت اندوختن
گر تواني پاي خود چون کوه در دامان کشيد

در رکاب برق دارد پاي، ابر نوبهار
صاف و درد خاک را چون لاله يک ساغر کنيد

چرا معشوق عاشق پيشه من در دل شبها
به گرد خود نمي گردد، به پاي خود نمي افتد