ديوان صائب

اين شور در جهان نه از افلاک و انجم است
هر فتنه اي که هست (به) زير سر خم است

خال است اين که بر لب او چشم دوخته است؟
يا شبنمي در آتش ياقوت سوخته است

خلقي از گفتار بي کردار من هشيار شد
گر چه خود در خواب ماندم عالمي بيدار شد

ساده لوحاني که رو در کنج عزلت کرده اند
وعده گاه عالمي را نام خلوت کرده اند

تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکين پرند
چشم مجمر آب آورده است از دود سپند

در دل معشوق جاي خود ادب وا مي کند
بهله از کوتاه دستي بر کمر جا مي کند

که جز من مي تواند تا مرا گرم سخن دارد؟
که در آيينه طوطي گفتگو با خويشتن دارد

ز بي دردي پر و بال طلب از کار مي ماند
ز پاي خفته دامن در ته ديوار مي ماند

مزن اي سرو با شمشاد او لاف از خرام خود
که رسوايي ندارد تيغ چوبين در نيام خود

در حفظ آن کسي که ز مي بي خبر شود
هر برگ تاک، دست دعاي دگر شود

از باده چون عقيق تو سيراب مي شود
گوهر در آب خود چو شکر آب مي شود

شد فزون در دور خط کيفيت لبهاي يار
نشائه مي بخشد دو بالا، مي چو گردد پشت دار

يار گندم گون جوي نگذاشت در من عقل و هوش
خرمنم را سوخت اين گندم نماي جوفروش!

با قد خم گشته روگردان مشو از راه حق
بر در ديگر مزن اين حلقه جز درگاه حق

بي فسادي نيست گر رو در صلاح آرند خلق
بهر خواب روز، شب را زنده مي دارند خلق

هر که را از سايلان ناشاد مي سازد بخيل
در حقيقت بنده اي آزاد مي سازد بخيل

گر چه در راه سخن کرده است از سر پا قلم
سرنيارد کرد از خجلت همان بالا قلم

از خموشي ما ز دست هرزه نالان رسته ايم
ما در منزل به روي خود ز بيرون بسته ايم

از بس که بي گمان به در دل رسيده ام
باور نمي کنم که به منزل رسيده ام

فارغ است از ديو مردم خاطر آزاد من
نيست از جوش پري ره در خيال آباد من

ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من
که پيش از گوش در دل نقش مي بندد کلام من

چون برآيد دل ز قيد زلف عنبرفام او؟
دانه مي گردد گره در حلقه هاي دام او

يکي صد شد ز خط کيفيت چشم خراب تو
مگر خط مي کند بيهوشدارو در شراب تو؟

در علم ظاهري چه کني عمر خود تباه؟
دل را سفيد کن، چه ورق مي کني سياه؟

اين که زاهد کرد پهلوي خود از دنيا تهي
کاش در پاي گلي مي کرد يک مينا تهي