ديوان صائب

ز روي عالم افروز تو دلها آب مي گردد
گر از خورشيد گردد آب در چشم تماشايي

چه خونها کرد در دل عاشقان را لعل ميگونت
چه کشتي ها درين يک قطره خون گرديد دريايي

در و ديوار شد آيينه پرداز از جمال تو
چه خواهد شد اگر زنگ از دل من نيز بزدايي؟

به عزم صيد چون آيي به صحرا، در تماشايت
چو مژگان از دو جانب صف کشد آهوي صحرايي

که را مي گشت در خاطر کز آن آرام بخش جان
مرا بازيچه صرصر شود کوه شکيبايي؟

من و عقل نخستين را به جنگ يکدگر افکن
ز من تيغ زبان در کار بردن وز تو ايمايي

به اندک فرصتي گردد حديثش نقل مجلس ها
چو طوطي هر که دارد در نظر آيينه سيمايي

به اين آزادگي چون سرو بارم بر دل گردون
چه مي کردم اگر مي داشتم در دل تمنايي

ترا گر هست در دل آرزويي خون خود مي خور
که جز ترک تمنا نيست صائب را تمنايي

دل رم کرده هر کس را بود در سينه، مي داند
که صحبت دامگاه و دامن صحراست تنهايي

مرا چون مهر خاموشي به هم پيچيده حيراني
عجب دارم برآيد در قيامت هم ز من هويي

تسلي مي کند خود را به حرف و صوت از ليلي
چو مجنون هر که دارد در نظر چشم سخنگويي

وصال تازه رويان زنگ از دل مي برد صائب
خوشا قمري که در آغوش دارد قد دلجويي

در سر کوي تو چندان که نظر کار کند
دل و دين است که بر يکدگر انداخته اي

در سراپاي تو کم بود بلاي دل و دين؟
که ز خط طرح بلاي دگر انداخته اي

تو که در خانه ز شوخي ننشيني هرگز
رخت ما را چه ز منزل بدر انداخته اي؟

سوزني نيست که در خرقه ما نشکسته است
چه نظر بر دل صد پاره ما دوخته اي؟

باز کن از سر خود زود تن آساني را
که عجب قفل گراني به در دل زده اي

چون به عيب و هنر خويش تواني پرداخت؟
تو که از جهل در آينه را گل زده اي

پاس دم دار که شمشير دودم خواهد شد
در دم حشر دمي چند که غافل زده اي

چرخ و انجم به دو صد چشم ترا مي جويد
در زواياي زمين بهر چه پنهان شده اي؟

در کدامين چمن اي سرو به بار آمده اي؟
که رباينده تر از خواب بهار آمده اي

چشم بد دور که چون جام و صراحي ز ازل
در خور بوس و سزاوار کنار آمده اي

بگذر از ناز و برون آي ز پيراهن شرم
که عجب تنگ در آغوش نياز آمده اي

آسمان است ترا ضامن روزي، وز حرص
رزق خود را تو ز هر در چو گدا مي طلبي