ديوان صائب

درين وادي به آهو چشمي افتاده است کار من
که در عين رميدن ساکن و رام است پنداري

ز بي دردي به زير سايه گل عندليب من
دل آزاده اي دارد که در دام است پنداري

زبان هر چند بي انديشه در گفتار نگشايم
سخن بر لب مرا طفل و لب بام است پنداري

نگه دارد خدا از چشم بد، رعناييي دارد
که بر روي زمين در خانه زين است پنداري

ازان رخسار عالمسوز در دل آتشي دارم
که هر مو بر سر من شمع بالين است پنداري

نپردازد به خار پاي خود از بي دماغي ها
ز شبنم چشم گل در راه گلچين است پنداري

ز بس نازک شده است از گريه صائب پرده چشمم
نگه در ديده من خواب سنگين است پنداري

مده در گوش خود ره گفتگوي اهل غفلت را
که مي گردد ازين افسانه مست خواب بيداري

نسيم بي ادب را مي نهادم بند بر گردن
سر اين طوق اگر مي بود در دست من اي قمري

چرا زنگ کدورت از تو دارد سرو در خاطر؟
ز خاکستر اگر آيينه گردد روشن اي قمري

نداند سرو موزون از کدامين رخنه بگريزد
چو گردد کلک صائب جلوه گر در گلشن اي قمري

تويي در ديده ام چون نور و محرومم ز ديدارت
نمي دانم ز نزديکي کنم فرياد يا دوري

نظربازان ازان باشند گه ديوانه گه عاقل
که در يک کاسه دارد چشم او مستي و مستوري

ز حد خويش پا بيرون منه تا ديده ور گردي
که بينايي شود در خانه خود کور را کوري

گره در سينه هر کس که باشد گوهر رازي
بود هر تاري از پيراهن او خار ناسازي

مکن در دل گره راز محبت را که مي گردد
صدف را گوهر سيراب سيل خانه پردازي

از موج گريه ما بر فلک اختر کند بازي
ز شور قلزم ما در صدف گوهر کند بازي

ز زور باده من شيشه گردون خطر دارد
به کام دل چسان اين باده در ساغر کند بازي؟

مرا چون اشک هر سو مي دواند چشم پر کاري
که هر مژگان او در عالم ديگر کند بازي

به بازي بازي از من مي برد دل طفل بي باکي
که گر افتد رهش در دامن محشر کند بازي

ز سوز جان کف خاکستري گرديد آخر دل
سپندي تا به کي در عرصه مجمر کند بازي؟

چنان آيينه دل را زنم بر سنگ بي رحمي
که دل در سينه گردون بدگوهر کند بازي

چه بال و پر گشايد دل به زير آسمان صائب؟
چسان در خانه تنگ صدف گوهر کند بازي؟

چه در طول امل از حرص بي باکانه آويزي؟
به اين زلف پريشان هر نفس چون شانه آويزي

ز آغوش پدر هم ياد کن اي بي خبر گاهي
چه در دامان مادر اينقدر طفلانه آويزي؟