ديوان مسعود سعد سلمان

چونان که کان گوهر در کوه مضمرست
کوهيست در تو حلم و درو فضل تو گهر

اي مهتر شمشيرزنان با جگر شير
در صدر عميدي تو و در معرکه سالار

بسته در انتظار خلاصست جان من
جان کندنيست بستن جان را در انتظار

در چنين بند لنگ مانده و لوک
در چنين سمج کور گشته و کر

گر اورمزد توانا و کامران بودي
نه در وبالش بودي نه در هبوط مقر

چون برافروزد حسامش در ميان معرکه
بدسگالش در دماغ خويشتن بيند شرار

طبع تو بر طرب گشايد راه
راي تو در شرف نمايد در

عزم تو در هر نخيزي آتشين راند سپاه
حزم تو در هر مقامي آهنين دارد حصار

خاسته در کوشش از گرز گران زخم سبک
ساخته در حمله با تيغ تنگ تير نزار

چون کژدم خفته شده در بيغله مشغول
بينند خيالاتي در بيهده هموار

خنثي اگر نبود ز بهر چرا بود
گه در کنار ماده و گه در کنار نر

مهرگان فرخ آمد بگذران صد مهرگان
در سرور و در سرير و درختور و درختير

آن سيم سپيده خام در جوشن
وز مشک سياه ناب در مغفر

در راحت و امن او جهان جمله
در سايه عدل او جهان يکسر

در خراسان و در عراق افکن
هر زمان از فتوح خويش آثار

ابرها کش به رخش در هر کوه
سيل ها ران به تيغ در هر غار

تا همي بندد آب در آذر
تا همي بارد ابر در آزار

طبع تو در علم درياي دمان
کف تو در جود ابر تندبار

چنان بماندم در دست روزگار و جهان
که تيغ تافته در دست مرد آهنگر

گر چه در و گهر قيمتي بود در کان
وگرچه زايد از گاو دريهي عنبر

منم چو گوهر در سنگ خشک تن پنهان
منم چو عنبر در گاو بحر دل مضمر

به دولت تو بود روح در تن حيوان
به مکنت تو بود باده در دل ساغر

جهان گذارم در نيک و بد بسان قضا
زمين نوردم در روز و شب بسان قدر

گر در اين هفته نزد من نايي
در نيابيم تا به سال دگر

در گل آويخت اندر او و چنانک
سبز حله ش دريده شد در بر