ديوان صائب

چند از تيغ شهادت جان خود داري دريغ؟
تا به کي ضبط نفس در چشمه حيوان کني؟

عارفان در انجمن خلوت کنند از خلق و تو
خلوت خود را ز فکر پوچ محفل مي کني

عاشق سيم و زري چندان که خون خويش را
بر اميد خونبها در کار قاتل مي کني!

تا نگرديده است گرد کاروان غايب ز چشم
پاي نه در راه صائب چند دل دل مي کني؟

بد نکردم چون تويي را برگزيدم از جهان
خاک عالم را چرا در ديده من مي کني؟

غور کن در بحر هستي تا گهر آري به کف
ورنه با دست تهي چون کف ازين دريا شوي

ره به آدم گرچه يک گام است از راه نسب
ره ترا بسيار در پيش است تا آدم شوي

از تو بيرون نيست هر نقشي که در نه پرده هست
از لباس زنگ چون آيينه گر عريان شوي

شکوه اي دارم به شرط آن که پنهان بشنوي
پيش ازان کز من خبر در کافرستان بشنوي

نيست چون در سر خرد، دستار بر سر گو مباش
مي شود مستغني از سرپوش چون شد خوان تهي

مي رود فکر برون رفتن ز دل اقبال را
گر در ارباب دولت گردد از دربان تهي

رفت بر باد فنا در يک نفس عمر حباب
اين سزاي آن که از دريا کند پهلو تهي

از هدف چون تيغ کج رزق تو خاک تيره است
در طلب افتان و خيزان تا تو چون گرد رهي

ز خاک نرم گردد نخل را نشو و نما افزون
نمايد حسن را سرکش تحملهاي پي در پي

توکل کن که شد از سنگ طفلان روزي مجنون
مسلسل همچو زنجير از توکلهاي پي در پي

مياور بر زبان حرفي که نتواني شنيد آن را
که در کهسار باشد هر سوئالي را جواب از پي

حديث راست در يک دم کند آفاق را روشن
که مي دارد لواي صبح صادق آفتاب از پي

نفس نشمرده کردم صرف در کار سخن صائب
ندانستم که اين عقد گهر دارد حساب از پي

دماغ سير و دورم نيست چون پيمانه و مينا
مرا در پاي خم چون خشت خم آرام بايستي

قدم بيرون منه از پيروي گر عافيت خواهي
که در دنبال داري صد بلا گر راهبر داري

در جنت به رويش بي تکلف واکند رضوان
گشايد هر که آن گل پيرهن را از قبا بندي

گره در کار من افتاد از تنگ دهان او
نمي شد کار بر من تنگ اگر او را دهان بودي!

من آن روزي که چون شبنم عزيز اين چمن بودم
تو اي باد سحرگاهي کجا در بوستان بودي؟

نهشتي گرد راه از خود بشويد يوسف ما را
تو اي گرد کسادي در پي اين کاروان بودي

چو مجنون خانه اي در دامن صحرا هوس دارم
که غير از گردباد آنجا نيايد هيچ دياري