ديوان صائب

تا دم صبح قيامت نقش بندد بر زمين
هر که افتد از نفس در زير بار زندگي

ما عبث در زلف او دل بر اقامت بسته ايم
حاصل سنگ از فلاخن نيست جز آوارگي

چون درآرم پاي در دامن، که بيرون مي کشد
هر نفس از خانه ام چون کهربا ديوانگي

مي زند پر در فضاي لامکان با آن که هست
زير سنگ کودکان بال و پر ديوانگي

گر چه خالي کردم از خون صد اياغ از تشنگي
دل همان در سينه سوزد چون چراغ از تشنگي

ساغر خون خوردنم چون لاله نم بيرون نداد
بس که دل در سينه من بود داغ از تشنگي

بحر اگر در کاسه ام ريزند مي گردد سراب
خشک شد از بس مرا مغز و دماغ از تشنگي

هست در دنبال هم پست و بلند روزگار
سر به جاي پا گذاري گر چه شمع محفلي

خط باطل مي توان بر عالم از سودا کشيد
بي جنون مغز خرد در سر ندارد آدمي

اختياري نيست سير من ز دريا چون گهر
گر به دست من بدي در قعر دريا بودمي

بي سر و پايي فلک را حلقه آن در نمود
کاش من هم همچو گردون بي سر و پا بودمي

پاس ناموس محبت گر نمي شد خار راه
با تو چون گل در ته يک پيرهن خوابيدمي

گر دهن مي داشتم چون طوطيان در عاشقي
زان لب شيرين سخن من هم شکر نوشيد مي

حسن عالمسوز را مشاطه اي در کار نيست
مي زند هر برگ گل بر آتش گل دامني

گر نداري گوشه اي صائب در اقليم رضا
از تو باشد گر همه روي زمين، بي مائمني

ز اشتياق برق تيغت مي کشد در هر بهار
هر سر خاري درين صحرا چو آهو گردني

گر چه مهر خامشي دارم به ظاهر بر دهن
در گره چون غنچه صد گلزار دارم ديدني

بي تائمل صرف نقد وقت در دنيا کني
چون به کار حق رسي امروز را فردا کني

دست خود از چرک دنيا گر تواني پاک شست
دست در يک کاسه با خورشيد چون عيسي کني

چون صدف سهل است کردن قطره را در خوشاب
جهد کن تا قطره خود را مگر دريا کني

چند در اختر شماري صرف سازي نقد عمر؟
از دم عقرب گره تا کي به دندان وا کني؟

دست اگر چون موج شويي از عنان اختيار
مي تواني در دل دريا کمر را وا کني

جز شکار دل که بوي مشک مي آيد ازو
بوي خون آيد ز هر صيدي که در عالم کني

در گريبان تنک ظرف اخگري افکنده اي
هر که را جز دل به راز خويشتن محرم کني

تا به کي دل را سياه از نعمت الوان کني؟
چند در زنگار اين آيينه را پنهان کني؟