ديوان صائب

چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسي؟
چشم بر در، گوش بر آواز پا باشد کسي

جذبه اي کو کز نگين دان اين نگين را بر کند؟
چند در گردون حصاري چون نگين باشد کسي؟

تا مگر آهوي فرصت را تواند صيد کرد
به که چون صياد دايم در کمين باشد کسي

نام اگر نيک است اگر بد، سنگ راه سالک است
در طلسم نام تا کي چون نگين باشد کسي؟

جز شب و روز مکرر در بساطش هيچ نيست
عمرها زير فلک چون خضر اگر پايد کسي

مي شود بال و پر توفيق هنگام رحيل
دست افسوسي که در دنيا به هم سايد کسي

در جهان آگهي خضري دچار من نشد
مي روم از خود برون شايد که پيش آيد کسي

نيست غير از گوشه دل در جهان آب و گل
گوشه امني که يک ساعت بياسايد کسي

بيش ازين آتش مزن در عالم اي جان کسي
رحم کن بر تشنگان اي آب حيوان کسي

چون کتان در هر قدم صد سينه چاک افتاده است
زير پاي خود ببين اي ماه تابان کسي

دست تاراج خزان در آستين (تا) غنچه است
ياد کن ما را به برگي اي گلستان کسي

من که راز آفرينش مو به مو دانسته ام
مانده ام در کوچه بند حيرت از موي کسي

از که دارم چشم ياري، با که گويم حال خود؟
يک تن از اهل مروت نيست در کوي کسي

از شفق چون مي کند هر صبح و شامي خون عرق؟
نيست گر خورشيد تابان در تکاپوي کسي

قهر خود را در لباس لطف جولان مي دهي
پرده از آب گهر بر روي دريا مي کشي

آفتاب از حسرتش هر روز گردن مي کشد
اين کمند عنبريني را که در پا مي کشي

در نظرها اعتبارت نيست چون موي زياد
تا چو خار از هر سر ديوار گردن مي کشي

(شعله شوخي، نداري در دل مجمر قرار
گاه بر بام و گهي خود را به روزن مي کشي)

آن که آخر سر به صحرا داد بي بال و پرم
روز اول اين قفس را در گشودي کاشکي

هر چه از دل مي خورم از روزيم کم مي کنند
در حريم سينه من دل نبودي کاشکي

هر چه از اندازه بيرون رفت دل را مي گزد
خون فاسد در بدن با نيشتر باشد يکي

مردم بي دست و پا را مرکبي در کار نيست
مي رود منزل به منزل جاده با افتادگي

در درازي عمر ما از خضر کوتاهي نداشت
رشته ما شد گره از پيچ و تاب زندگي

تا نگرديده است از قد دو تا پا در رکاب
بهره اي بردار صائب از شراب زندگي

مي برد با خود ز بي تابي کمند و دام را
در کمند هر که مي افتد شکار زندگي