ديوان صائب

از لحد خاک شکم پرور دهان وا کرده است
تو ز غفلت همچنان در بند پروار خودي

در دل توست آنچه مي جويي به صد شمع و چراغ
ماه کنعاني ولي غافل ز رخسار خودي

پيش اغيار از بهار تازه رو گلشن تري
از دل خود در شکست کار من آهن تري

تا به هشياري چه باشد نور رخسارت، که تو
در سيه مستي ز شمع آسمان روشن تري

داري از شرم گنه سر در گريبان چون قدح
ورنه از ميناي مي بسيار خوش گردن تري

اين جواب آن غزل صائب که گويد مولوي
در دو چشم من نشين اي آن که از من من تري

راه هفتاد و دو ملت مي شود اينجا يکي
زينهار اي طالب حق از در دل نگذري

چشم وحدت بين به دست آري اگر چون آفتاب
در دل هر ذره اي نور الهي بنگري

عينک از آيينه زانوي خود کن چون حباب
تا در او چون جام جم هر چيز خواهي بنگري

چشم و گوشي باز کن درياي وحدت را ببين
چند در چشم حباب و گوش ماهي بنگري؟

مي کند چون کوزه لب بسته، هر کس شد خموش
در خم گردون شراب ناب را گردآوري

هر که در آزادگي ثابت قدم شد، مي کند
چون صنوبر صد دل بي تاب را گردآوري

حسن هر جايي است، در يک جا نمي گيرد قرار
مي کند روزن عبث مهتاب را گردآوري

در چنين دشتي که برق و باد از هم نگسلد
چون ز آفت خرمن خود را کنم گردآوري؟

مي کنم با روي خندان صرف جام تشنه لب
هر چه در ميخانه چون مينا کنم گردآوري

از دل صدپاره ام هر پاره اي در عالمي است
چون دل خود را ز چندين جا کنم گردآوري؟

اي که مي سازي ز مي رخسار خود را لاله گون
غافلي کز دل سياهي غوطه در خون مي خوري

حفظ کن اندازه را در مي که گردد ناگوار
گر ز آب زندگي يک جرعه افزون مي خوري

مي رسد در سنگ صائب رزق لعل از آفتاب
اينقدر ز انديشه روزي چرا خون مي خوري؟

نه همين قارون فرو رفته است در خاک سياه
خويش را گم کرده اند از جستن دنيا بسي

شيشه پر زهر گردون چيست در دير مغان
هر تنک ظرفي تهي کرده است ازين مينا بسي

با قد خم گشته راه عشق رفتن مشکل است
در جواني به که اين زه بر کمان بندد کسي

در گلستاني که رويد دام چون سنبل ز خاک
به که بر شاخ بلندي آشيان بندد کسي

چند بتوان عقده در کار نفس زد چون حباب؟
اين بنا را چند بر پا از هوا دارد کسي؟

عمر با صد ساله الفت بي وفايي کرد و رفت
از که ديگر در جهان چشم وفا دارد کسي؟