ديوان صائب

از مه عيد و شفق زخم درونم تازه شد
کس چه گل چيند دگر از تيغ در خون رانده اي؟

ديد تا در سرنوشتم خون ز چشمش جوش زد
نامه تا انجام از سيماي عنوان خوانده اي

ترک هستي کن که خاکت مي فشارد در دهن
اين مي ناصاف را صدبار اگر پالوده اي

رو اگر در کعبه آري سجده بت مي کني
تا ز زنگار خودي آيينه را نزدوده اي

مي تواند مهربان کرد آن دل بي رحم را
آن که سازد آب و آتش جمع در هر خاره اي

در شکست ماست حکمت ها که چون کشتي شکست
غرقه اي را دستگيري مي کند هر پاره اي

در سخن پيچيده ام زان رو که چون طفل يتيم
غير اشک خود ندارم مهره گهواره اي

گو صبا از خاک کويش کحل بينايي ميار
نقش خود را ديده ام در نقش پاي تازه اي

نيستي خار سر ديوار، پا در گل مباش
همچو شبنم خيمه زن هر دم به جاي تازه اي

سنگ را هر چند مي سازم به آه گرم نرم
در دل سخت تو نتوانم دواندن ريشه اي

شور محشر گر چه مي ريزد نمک در چشم خواب
بر گرانجانان غفلت مي شود افسانه اي

تير بي پر در کمان آن به که باشد گوشه گير
نيست مرد آن را که نبود همت مردانه اي

در بساط هر که باشد ساغري از خون دل
کي چو مينا سر فرود آرد به هر کيفيتي؟

مي توانستيم کردن سايلان را بي نياز
گر سخن در عهد ما مي داشت قدر و قيمتي

زهر در زير نگين چون سبزه باشد زير سنگ
چون لب لعل تو نوخط شد به اندک فرصتي؟

بي پر و بالي پر و بالي است در راه طلب
مي شود روشن چراغت چون نفس را سوختي

يک دل سنگين نگرديد از دم گرم تو نرم
در سخن هر چند صائب بيش خود را سوختي

مي کند از هر سر مويت سفيدي راه مرگ
در چنين وقتي به فکر زاد عقبي نيستي

گرچه تيرت با کمان از قد خم پيوسته شد
هيچ در فکر سفر از دار دنيا نيستي

دوش با ما سرگران بودي چه در سر داشتي؟
باده مي خوردي و خون ما به ساغر داشتي

تنگ شد بر من جهان از عشق، ورنه پيش ازين
چشم مورم در نظر ملک سليمان آمدي

در وطن گر مي شدي هر کس به آساني عزيز
کي ز آغوش پدر يوسف به زندان آمدي؟

در گلستان رضا غير از گل بي خار نيست
تو ز خود داري هميشه زخمي خار خودي

تخم نار و نور با خود مي بري زين خاکدان
در بهشت و دوزخ از گفتار و کردار خودي

نيست در آيينه دل هيچ کس را جز تو راه
از که مي نالي تو تردامن چو زنگار خودي؟