ديوان صائب

به قدر آنچه آن حسن غريب است آشنا با دل
نگاه آشنا در چشم او بيگانه افتاده

که يارب گرم در رخسار آن نازک ميان ديده؟
که آن موي کمر چون موي آتش ديده پيچيده

ترا که در سر هر مو گرهگشايي هست
چو زلف کار من افکنده اي به پاي که چه؟

پس از شکوفه مده سير لاله زار از دست
که هست چون شفق صبح در گذر لاله

به مشت خار و خس ما دل که خواهد سوخت؟
در آن رياض که گرديده پي سپر لاله

هر عقده اي که در دل از انجم سپهر داشت
شد سر به سر گشاده ز دندان صبحگاه

تا روشن است دل ز دو عالم بشوي دست
چون غوطه خورد آينه در گل چه فايده؟

در دل هزار مطلب و ياراي حرف نه
صد عقده بيش دارم و دست از قفا گره

اين عقده ها که در دل مردم فتاده است
چون وا شود، زمين گره و آسمان گره

در دل چو غنچه چند کني رنگ و بو گره؟
واکن به ناخن از دل پرآرزو گره

وقت است شق چو نار شود پوست بر تنم
از بس شده است در دل من آرزو گره

يا سهل نما کار جگرخوار جنون را
يا دست و دلي در خور اين کار مرا ده

هر چند بوالفضولي است از دور بيش جستن
در زير چشم ما را پيمانه اي جدا ده

ديوان ما و خود را مفکن به روز محشر
در عذر خشم بيجا يک بوسه بجا ده

ناز بهانه جو را بر يک طرف نهاده
شرم ستيزه خو را در خاک و خون کشيده

کجا ز صورت احوال ماست با خبر آن کس
که عکس خويش در آيينه از حجاب نديده

کهنه ديوار ترا دارد دو عالم در ميان
خواهي افتادن به هر جانب که مايل گشته اي

ترک دعوي کن که مي گردي سبک چون برگ کاه
گر به کوه قاف در معني مقابل گشته اي

کيستم من، مشت خار در محيط افتاده اي
دل به دريا کرده اي، کشتي به طوفان داده اي

تا خط مشکين به دور عارضت صف بسته است
ريشه محکم در نظرها همچو مژگان کرده اي

از دل شب پرده بر رخسار روز افکنده اي
شعله را در پرنيان دود پنهان کرده اي

در چنين روزي که گوهر کرد آب خود سبيل
تشنگان را منع ازان چاه زنخدان کرده اي

آب خوردن از مروت نيست در عاشور و تو
چشم ميگون را ز خون خلق مستان کرده اي

نيست از غيرت به هر کس عرض دادن بي حجاب
دختر رز را چو در عقد دوام آورده اي

از نمکدان تو محشر گرد بيرون رانده اي
برق پيش خوي تندت پاي در گل مانده اي