ديوان صائب

با وجود بي بري در هيچ محفل پا منه
برنداري باري از دل، بار بر دلها منه

نام هر کس در خور سنگ نشان گردد بلند
پشت آسايش به کوه قاف اي عنقا منه

گوشه گيري در ميان خلق تنها بودن است
بر دل خود بار کوه قاف چون عنقا منه

گوشه گير از خلق چون آيينه ات بي زنگ شد
خرمن خود را چو کردي پاک در صحرا منه

ديده را از خون دل مگذار صائب بي نصيب
آنچه مي بايد به ساغر ريخت در مينا منه

دولت ده روزه دنيا بود نقشي بر آب
دل به نقش موج در درياي بي لنگر منه

تا در آتش مي توان بودن، مکن ياد بهشت
هست تا خون جگر، لب بر لب کوثر منه

مي به روي تازه رويان نشأه ديگر دهد
در بهاران صائب از کف شيشه و ساغر منه

جوهر بيگانه اي اين تيغ را در کار نيست
بندي از چين جبين هر لحظه بر ابرو منه

بس که از فرياد من در سينه اش پيچيده درد
با فلک از خشک مغزي بر سر جنگ است کوه

پيش کوه درد ما باشد سبک چون برگ کاه
ورنه در ميزان بي دردان گرانسنگ است کوه

بي خبر از صورت احوال حسن و عشق نيست
گر چه چون آيينه دايم در ته زنگ است کوه

پاي پيچيده است در دامان تسليم و رضا
بر سر گنج است ازان پيوسته صائب پاي کوه

همانا دل شکست از من درين دريا حبابي را
که چندين صف کمر در کشتنم موج خطر بسته

ز بس در پرده افسانه با او حال خود گفتم
گران گشتم به چشمش همچو خواب آهسته آهسته

جدايي زهر خود را اندک اندک مي کند ظاهر
که گردد تلخ در مينا گلاب آهسته آهسته

خط اوريش شد آخر، که را مي گشت در خاطر
که گردد آيه رحمت عذاب آهسته آهسته؟

دلي نگذاشت در من وعده هاي پوچ او صائب
شکست اين کشتي از موج سراب آهسته آهسته

نبود از خضر کمتر در رسايي عمر من صائب
گره شد رشته ام از پيچ و تاب آهسته آهسته

به مغرب مي تواند رفت در يک روز از مشرق
گذارد هر که چون خورشيد گام آهسته آهسته

ز بس گرد سرش گشتم ز بس در پايش افتادم
به من مايل شد آن سرو روان آهسته آهسته

که مي گويد ثمر در پختگي بر خاک مي افتد؟
سر منصور از خامي به پاي دار افتاده

مدان از بي نيازي طبع من گر سرکش افتاده
که از بي روغني ها در چراغم آتش افتاده

ز فيض خاکساري رزق من بي خواست مي آيد
که سيراب است هر خشتي که در ميخانه افتاده

به چشمم آب مي گردد چو خورشيد از قدح امشب
ز رخسار که يارب عکس در پيمانه افتاده؟