ديوان صائب

از هوشياري نقل پا سد سکندر مي شود
چون سيل در راه طلب مستانه شو مستانه شو

برق را در دست خود نبود عنان اختيار
حسن هيهات است خود را از جفا دارد نگاه

دل چو سودايي شود در تن نمي گيرد قرار
نافه را چون ناف آهوي ختا دارد نگاه؟

چون به ياد شرم مي افتم در اثناي نگاه
مي زند غيرت ز مژگان تيشه بر پاي نگاه

اين جواب آن غزل صائب که مي گويد رهي
چون پري از ديده غايب شد در اثناي نگاه

چون کف خونين به خاک راه خون لعل را
از دهن در دور ياقوت تو کان انداخته

هر سر موي حواس من به راهي مي رود
اين پريشان سير را در بزم وحدت بار ده

چند چون مرکز گره باشد کسي در يک مقام؟
پايي از آهن به اين سرگشته چون پرگار ده

چرب نرمي را نباشد چوبکاري در قفا
از خلال آسوده است آن کس که بي دندان شده

ماه عيدم در غبار از چشم پنهان گشته است
تا به ساحل کشتيم زين بحر بي پايان شده

از چراغ دولت بيدار گل برخورده است
در دل شب هر که چون شبنم به بستان آمده

در خطرگاهي که دامن بر کمر بسته است کوه
من ز غفلت رخت خواب انداختم بي فايده

اين ره خوابيده کز غفلت مرا پيش آمده است
چون گرانخوابان در او سيلاب مي گردد گره

بس که مي پيچم به خود صائب ز بيم خوي او
همچو پيکان در دلم خوناب مي گردد گره

از تراوش زخم اگر مانع شود خوناب را
شکوه هم در سينه هاي تنگ مي گردد گره

بعد عمري چون صدف گر قطره آبي خورم
در گلوي تشنه ام چون سنگ مي گردد گره

در بياباني که من چون گردباد افتاده ام
راه مي پيچد به خود، فرسنگ مي گردد گره

نعره از مستان تراوش مي کند بي اختيار
نغمه کي در ساز سير آهنگ مي گردد گره؟

نطق من در وقت عرض حال مي گردد گره
حال چون آمد زبان قال مي گردد گره

خرج خاک تيره مي گردد چو قارون دانه اش
در دل هر کس که حرص مال مي گردد گره

رزق من امروز تنگ از چشم تنگ چرخ نيست
آب من پيوسته در غربال مي گردد گره

آه سردي از لب هر کس که مي گردد بلند
آفتابي در ته دل چون سحر دارد گره

تا شدم از غنچه خسبان، شد پر از گل دامنم
در گشاد کارها دست دگر دارد گره

چون گشايد کار من زان در که دربانش ز منع
از دم عقرب بر ابرو بيشتر دارد گره

در تلاش رشته کار من بي دست و پا
با همه بي دست و پايي بال و پر دارد گره