ديوان مسعود سعد سلمان

زان تو را خاک در کنار گرفت
که چو تو شاه در کنار نداشت

دست در دست برده چون مصروع
پاي در پاي مي کشم چون مست

قيصر در روم گشته بنده بنده ت
کسري در پارس شد غلام غلامت

نه در بذل تو ذل امتناعست
نه در بر تو رنج انتظار است

مانده در محکم و گران بنديست
مانده در تنگ و تيره زندانيست

نيک يکتاست دل گردون در خدمت تو
گر چه در طاعت تو پشتش زينگونه دوتاست

راغها را باغ ها در ديبه کمسان کشيد
از پس آن کابرها در ديبه ششتر گرفت

نه در بحار قرارت نه در جبال سکون
نه تيز رحلت پيکي چو زود رو سياح

بانگ آهنگ او به نصرت و فتح
در عراقين و در خراسان باد

هر چه در سر نباشدش آن نيست
هر چه در دل بگرددش آن باد

در شمار عدوست هر چه غم است
هر چه شاديست در شمار تو باد

تا جان خلق در کنف تن بود عزيز
جان و تن تو در کنف کردگار باد

عزمت بدين جهاد که در برگرفته اي
بر هر چه هست در بر تو کامگار باد

ايام تو در شاهي تاريخ هنر گشت
آثار تو در دانش فهرست دعا شد

تا تو را در جهان بقا باشد
عز و اقبال در قفا باشد

چون گل لاله جاي من ز چه روي
همه در خار و در گيا باشد

اي بزرگي که شاخ ملک از تو
همه در نشو و در نما باشد

صاحب قران تو باشي در گيتي
تا در سپهر حکم قران باشد

در کف خواجه چون همي پايد
کش سخن در و چهره زر باشد

من اين نشاط که ديدم ز خلق در غزنين
بديد خواهم تا روز چند در بغداد

در عدل دولت تو بخنديد عدل خوش
در حبس انتقام تو بگريست ظلم زار

چشمي که در جهان نگرد بر خلاف تو
در ديده جاش ميخ زند کوري استوار

از حمله ها نفس ها در حلق ها خبه
وز گردها نظرها در ديده ها بشار

در جوي هاي بخت همه آب کام ران
در باغ هاي ملک همه تخم عدل کار

ز تاب آتش تيغت بجوشد آب در جيحون
ز زور شيهه رخشت بريزد خاره در کردر