ديوان صائب

خنده گل چون شکست شيشه اش در دل خلد
گوش هر کس آشنا گشته است با گفتار تو

در فلاخن مي گذارد شوق آخر کعبه را
تا به کي بر دل گذارد دست بي ديدار تو؟

آسمان بيهوده سر در جيب فکرت بوده است
چون تويي بايد که سر بيرون برد از کار تو

شوخي حسن تو دارد برق را در پيچ و تاب
چون تواند خون عاشق گشت دامنگير تو؟

هست در هر حلقه اش دام تماشايي دگر
دل چسان آيد برون از زلف چون زنجير تو؟

صائب از رخ گرد مي شويد به آب زندگي
مي کند چون خضر هر کس سعي در تعمير تو

صد زبان در پرده درد غنچه خاموش تو
جوش غيرت مي زند خون بهار از جوش تو

آب خضر از شرم رفتار تو بر جا خشک ماند
سرو پا در گل که باشد تا شود همدوش تو؟

نوش و نيش عالم صورت به هم آميخته است
زهر خط در چاشني دارد لب چون نوش تو

محو گردد نقطه اش در مد عمر جاودان
هر که سازد خرده جان را فداي زلف تو

در کنار آب حيوان افتد از موج سراب
از دو عالم بگذرد هر کس براي زلف تو

جاي بر خوبان شده است از شوکت حسن تو تنگ
گل يکي از غنچه خسبان است در بستان تو

تا قيامت پايش از شادي نيايد بر زمين
هر که سر را گوي سازد در خم چوگان تو

زان بود پر گل گلستانت، که از حيرت شود
دست گلچين پاي خواب آلود در بستان تو

در سر کوي تو دايم فصل گلريزان بود
بس که مي ريزد دل عشاق از جولان تو

گر شد از وصف تو عاجز کلک صائب دور نيست
موج را سوزد نفس در بحر بي پايان تو

چون لباس غنچه از باليدن گل شق شود
در دل هر کس که باشد حسن روزافزون تو

از تغافل مي کند خون در جگر آيينه را
کي غم عشاق دارد حسن بي پرواي تو؟

تيغ اگر بارد به فرقش، همچنان آسوده است
بس که حيران است صائب در رخ زيباي تو

پرده هاي ديده اش پيراهن يوسف شود
هر که يک شب را به روز آورد در سوداي تو

پنبه در گوش از صداي خنده گل مي نهد
گوش هر کس آشنا شد با صداي پاي تو

بس که در يک جا ز شوخي ها نمي گيري قرار
ساده باشد وادي امکان ز جاي پاي تو

بس که تندي کرد با پهلونشينان خوي تو
تيغ مي لرزد چو برگ بيد در پهلوي تو!

گل فتد در ديده اش از ديدن خورشيد و ماه
چشم صائب آشنا گرديد تا با روي تو

مشت خاک من کي آيد در نظر جايي که هست
آسمان از غنچه خسبان حريم کوي تو