ديوان صائب

مرد آن بود که چون مي در شيشه گر کنندش
چون رنگ مي تواند از خود برون دويدن

رتبه بط در شکار هيچ کم از کبک نيست
پاي خم مي بس است دامن کهسار من

هر که در بهشت را گويد وا شود چسان
لطف نما و باز کن بند قبا که همچنين

با خرامش هر دو عالم مشت خاري بيش نيست
خار خشک ما چه باشد در ره سيلاب او

من که در فردوس افتادم به نقد از ياد او
بي نيازم از تمناي بهشت آباد او

آدم مسکين به يک خامي که در فردوس کرد
چاک شد چون دانه گندم دل اولاد او

مي خورد چون آب خون خلق را در خواب ناز
تشنه خون است از بس نرگس خونخوار او

گوهر از گرد يتيمي خاک بر سر مي کند
در دل دريا ز رشک لعل گوهربار او

تا چه باشد حسن گل صائب که از زيبندگي
ريشه در دل مي دواند همچو مژگان خار او

بحر خونخواري است بي ساحل جهان آب و گل
کز تريهاي فلک دايم بود طوفان در او

از گلستاني که من دارم اميد برگ عيش
نيست جز زخم نمايان يک لب خندان در او

بر سر بازار آب زندگي آيينه اي است
چهره هر کس به نوبت مي کند جولان در او

نيست صائب دل غمين از تنگي زندان جسم
چون صدف تنگ است گوهر مي شود غلطان در او

از حجاب عشق صائب روي چون خورشيد او
رفت در ابر خط و چشمي ندادم آب ازو

تا که را از خاک برگيرد، که را در خون کشد
ناوک مشکل پسند غمزه بي باک او

باده لعلي که خون در ساغر من مي کند
تازه رو از گريه شادي است دايم تاک او

ما ز بوي پيرهن قانع به ياد يوسفيم
نعمت آن باشد که چشمي نيست در دنبال او

در ميان پشت و روي ما را گر فرقي بود
نيست از ادبار گردون فرق تا اقبال ما

شد در آن کنج دهن از خرده بيني گوشه گير
داغ دارد گوشه گيران جهان را خال او

دلنشين افتاده است از بس که خط و خال او
ريشه در آيينه چون جوهر کند تمثال او

در مقام دلبري ساکن تر از مرکز بود
گر چه آتش زير پا دارد ز عارض خال او

حسن شرم آلود او زيور نمي گيرد به خود
شبنم بيگانه را ره نيست در بستان او

روز محشر را به آساني به شب مي آورد
هر که يک شب را به روز آورد در هجران او

تا چه باشد مشت خاک من، که کوه طور را
در فلاخن مي گذارد شوخي جولان او

نيست در دامان گل شبنم، که تا روي تو ديد
از خجالت آب شد آيين بر زانوي او