ديوان صائب

شفق هر صبحدم صد کاسه خون در ساغرم ريزد
فلک از کهکشان هر شب کمر بندد به کين من

تو اي صائب دل خرم اگر داري خوشت باشد
گره فرسود شد در گرد غم چين جبين من

به اين شوقي که من در کعبه مقصود رو دارم
دلي از سنگ مي بايد که گردد سنگ راه من

نمي دانم که در خاطر گذر دارد، همين دانم
که بوي سنبل فردوس مي آيد ز آه من

فغان بي اثر در سينه عاشق نمي باشد
چو مژگان تو باشد تير يک ترکش سپاه من

نيم بي مايه تا بر سود باشد از سفر چشمم
مرا اين بس که خاري نشکند در زير پاي من

به استغنا توان خو در جگر کردن بخيلان را
فلک را داغ دارد خاطر بي مدعاي من

نيفتي تا ز پا، دست طمع در آستين بشکن
عصا را مي کنند اين قوم از دست گدا بيرون

نه اي تصوير ديبا، چند در بند قبا باشي؟
براي امتحان يک ره بيا زين تنگنا بيرون

مشو فارغ ز گرديدن که روزي در قدم باشد
همين آواز مي آيد ز سنگ آسيا بيرون

تو چون در جلوه آيي از که مي آيد عنانداري؟
که دنبال تو از بتخانه مي آيد صنم بيرون

زمين چون آسمان در ديده ها مي بود زنگاري
اگر مي داد چون آيينه دلها زنگ غم بيرون

چه راز عشق را در سينه پنهان مي کني صائب؟
که همچون بوي گل مي آيد از صد پيرهن بيرون

در همه روي زمين مي شود انگشت نما
هر که چون مي به تمامي شود از خودشکنان

غوطه در زهر چو طوطي خورد از ديده شور
هر که صائب شود از جمله شيرين سخنان

لاله زاري است که خون در دل فردوس کند
جگر خاک به عهد تو ز خونين کفنان

همچنان مي پرد از بي خبري چشم حباب
گر چه با بحر بود در ته يک پيرهن

نشد از دل گرهي باز مرا همچو جرس
عمر من گر چه سر آمد همه در ناليدن

بسته لب باش که چون غنچه گل مي افتد
رخنه در قصر حيات تو ز هر خنديدن

شرر از سنگ برون آمد و من در خوابم
سنگ بر سينه زند دل ز گرانجاني من

من که بيخود شدم از مي، چه کند ساز به من؟
در چنين وقت کجا مي رسد آواز به من؟

چه خيال است که در باده کند کوتاهي؟
داد آن کس که دل ميکده پرداز به من

هر که خواهد که درين باغ سرافراز شود
پاي چون سرو همان به که کشد در دامن

رگ جاني که در او پيچ و خم غيرت هست
خشک چون رشته ز آب گهر آيد بيرون

روي اگر در حرم کعبه کند غمزه او
صيد با تيغ و کفن از حرم آيد بيرون