ديوان صائب

شکست بي گناهان سنگ را در ناله مي آرد
دل چون شيشه ما را به سنگ امتحان بشکن

عتاب آلود مي گويي سخن، من کيستم آخر
که سازي تلخ عيش آن دهان را در عتاب من

من از نازک خيالي آن هلال آسمان سيرم
که مي سوزد نفس خورشيد تابان در رکاب من

ز بس چين جبين بي نيازي کرده در کارش
صبا را دل گرفت از غنچه حسرت نصيب من

نباشم چون ز همزانويي آيينه در آتش؟
که مي آيد برون از سنگ و از آهن رقيب من

چنان در عشق رسوايم که خال چهره لاله
به خون رشک مي غلطد ز داغ سينه زيب من

برون آي از نقاب شرم تا از خود برون آيم
که از افسردگي پا در حنا دارد سپند من

اگر شبها خبر يابي ز درد انتظار من
ز خواب ناز رو ناشسته آيي در کنار من

ندارد حسن و عشق از هم جدايي، سخت مي ترسم
که در پيراهن گل خار ريزد خار خار من

نه آن صيدم که عشق از فکر من غافل تواند شد
نمک در چشم ريزد دام را ذوق شکار من

ندارد ذره بي تاب من سامان خود داري
مکرر غوطه در خون شفق زد آفتاب از من

شود در پرده الفاظ رسوا معني نازک
به عرياني رخ او را مگر پوشد نقاب از من

شلاين تر ز خون ناحقم در هر چه آويزم
به زور دست نتوان دامن الفت کشيد از من

ز اشک آتشين خط شعاعي گشته مژگانم
ز خجلت شمع دزدد گريه را در آستين از من

منم آن رشته هموار نظم آفرينش را
که مي گردد يکي صد، رتبه در ثمين از من

ندارم گر چه در خرمن پر کاهي، به اين شادم
که رزق خوشه چين باشد زبان گندمين از من

به هم پيوسته از بس در حريم سينه داغ من
تماشايي ندارد رنگ از گلگشت باغ من

مرا برده است وحشت از جهان آب و گل بيرون
عرق ريزد فلک بيهوده ز انجمن در سراغ من

مرا زنگار از دل چون زدايد باده لعلي؟
که مي چون لاله خون مرده گردد در اياغ من

مشو از شبنم خونگرم من اي شاخ گل غافل
که مي سوزد نفس خورشيد تابان در سراغ من

به خاک افتم ز تخت سلطنت چون در خمار افتم
چو آيد گردن مينا به کف مالک رقابم من

ز عشق بي زوالي در خود آن گرمي گمان دارم
که مغز صد هما را سرمه سازد استخوان من

دو صد ابر بهاري در رکابش خوشه چين باشد
به صحرا چون خرامد گريه آتش عنان من

ز خواهش هاي الوان در ره سيل خطر بودم
دل بي مدعا زين سيل شد دارالامان من

ز بس دامن کشد در خون مردم نازنين من
ز دامنگيري او جوي خون شد آستين من