ديوان صائب

مکن لنگر چو داغ لاله يک جا از گرانجاني
چو شبنم هر سحرگه خيمه در جاي دگر مي زن

چه باشد قطره آبي که نتوان دست ازان شستن؟
هم از گرد يتيمي خاک در چشم گهر مي زن

نثار تازه رويان ساز نقد وقت را صائب
در ايام بهاران از زمين چون دانه سر مي زن

به سيلي مي کند اخوان جهان تاريک در چشمش
چراغ روي هر کس شد چو يوسف از وطن روشن

هر آن راز نهان کز جام جم روشن نمي گردد
بپوشان چشم (و) در آيينه زانو تماشا کن

سواد شهر از تنگي به داغ لاله مي ماند
ازين زندان مشرب روي در دامان صحرا کن

چو خون در کوچه باغ رگ سراسر تا به کي گردي؟
به نشتر آشنا شو گلفشاني را تماشا کن

چو گوهر در کف دست صدف تا کي گره باشي؟
ازين ماتم سراي استخواني رو به دريا کن

خمارآلود بي تاب است در خميازه پردازي
لب ما بسته مي خواهي، دهان شيشه را وا کن

به شکر اين که در زير نگين داري مي لعلي
سفال و سنگ اين ويرانه را ياقوت سيما کن

ز زهد خشک چون تسبيح در دل صد گره دارم
به جامي قبضه خاک مرا دامان صحرا کن

قدم بر چشم من نه قلزم خون را تماشا کن
بيا در سينه من بر مجنون را تماشا کن

وداع برگ هستي را به ايام خزان مفکن
چو گل در نوبهار اين سست پيمان را ز سر وا کن

نه اي از لاله کمتر در رياض دردمندي ها
گريباني به داغ سينه سوز اي بي جگر وا کن

مرا هر روز چون خورشيد قرصي در کنار افکن
نمي گويم به من رزق مرا يکجا کرامت کن

هلالي کرد چشم شور، مه را در تمامي ها
درين عبرت سرا پهلوي چرب خويش لاغر کن

ترا چون خاک خواهد بود آخر بستر و بالين
در ايام حيات از خاک هم بالين و بستر کن

نصيحت کي اثر در سنگ خارا مي کند صائب؟
براي اين گرانخوابان برو افسانه اي سر کن

به عزم سير با اغيار چون در بوستان گردي
چو بيني سنبلي را ياد اين خاطر پريشان کن

گلت پا در رکاب جلوه باد خزان دارد
برو اي بلبل بي درد آه و ناله سامان کن

زبان بازي به شمع بي ادب بگذار در مجلس
به بزم حال چون آيي شمار نقش قالي کن

براي کام دنيا دامن دل بر ميان مشکن
پر و بال هما را در هواي استخوان مشکن

فلک در زير پاي توست چون از خود برون آيي
براي اين ره نزديک دامن بر ميان مشکن

به يوسف مي توان بخشيد جرم کارواني را
خدا را در ميان بين، خاطر خلق جهان مشکن

به بال توست در اين خاکدان چون تير پروازم
به جرم کجروي بال من اي ابرو کمان مشکن