ديوان مسعود سعد سلمان

برو سرينش در زير آن ستام چنان
ز در و گوهر مانند نقطه جوزا

خون دل اين به پاي در خانه
خون تن آن به تيغ در صحرا

در دو شبه تو دو گل سرخ شکفته
در بسد تو دو رده لؤلؤ لالا

با واقعه عشقم و با حادثه هجر
در عشوه وسواسم و در قبضه سودا

همچو من در ميان خلق ضعيف
در ميان نجوم نجم سها

اي چو بارنده ابر در مجلس
وي چو آشفته شير در هيجا

در سکون برترم ز کوه که من
در جواب عدو نگيرم تاب

به در و گوهر آراسته پديد آمد
چو نوعروسي در کله از ميان حجاب

در فضل بي نظير و نه مغرور
در اصل بي قرين و نه معجب

در هر زمان به دانش ممدوح
در هر دلي به جود محبب

آن نبيد اندر آن قدح که به وصف
جان در جسم و نار در نور است

سر همي گرددم ز اشک دو چشم
همه تن در ميان در دور است

عقل کمال تو را در آنچه گمان برد
گشت که در يابد اي عجب نتوانست

هر که در آن روز بر مصاف تو بگذشت
خسته دل او هنوز در خفقان است

در ازل ايزد فداي جان تو کردست
هرچه به گيتي در آفرينش جان است

هنر در مد و دانش در زيادت
طرب شادان عشرت خوشگوار است

بلا در باد آن خاکي سرشت است
اجل در آتش آن آبدار است

درخش برق اين در سومنات است
خروش رعد آن در گنگبار است

گهي در خاک چون آهن خزيده
گهي در سنگ چون آتش قرار است

بگيريش از همه در کام شير است
بر آريش ار چه در سوراخ مار است

در هنر تاج گوهر عربست
در نسب فخر دوده عجم است

هر چه در مدح او همي گويند
در برزگي هزار چندانست

نه در دلم از رنج تحمل را جايست
نه در تنم از خوف رگم را ضربانست

ور در دل تو هيچ بگيرد سخن من
در کار خلاصم چه خلاف و چه گمانست

لؤلؤ و در چو خط و چو لفظش
ولله که در قطيف و عدن نيست