ديوان صائب

مدار از حسن نيت دست در کار جهان صائب
که طاعت مي کند اوقات را، خوش نيت افتادن

نکردي سجده اي ز اخلاص تا افراختي قامت
به بام کعبه عمرت رفت در کسب هوا کردن

ز ديوار زمين گير قناعت سايه اي خوش کن
که خواب امن نتوان در ته بال هما کردن

چو نتوان بر کنار افتاد با بحر از شنا کردن
کمر چون موج بايد در ميان بحر وا کردن

گراني از حباب ما مباد آن بحر گوهر را
که سير عالمي داريم در هر چشم وا کردن

به جامي دستگيري کن (مرا) اي عشق بي پروا
که نتوان زندگي زين بيش در بند حيا کردن

سزاي توست اي گل اين جراحت هاي پي در پي
نبايستي به روي خود زبان خار وا کردن

کمان کن قامت چون تير را در قبضه طاعت
کز اين صيقل توان آيينه دل را جلا کردن

به منبر بهر تسخير خلايق حرف حق گفتن
بود رفتن به بام کعبه در کسب هوا کردن

مرا بر دل غباري نيست از خاک فراموشان
که بي مانع در آنجا مي توان خاکي به سر کردن

مشو غافل ز حال زيردستان در زبردستي
که سر را پاس مي دارد به زير پا نظر کردن

تو کآخر مي کني خون در جگر اميدواران را
دهان تلخ ما شيرين نبايست از ثمر کردن

ز فکر عاقبت دل را چه فارغ بال مي سازد
در ايام بهاران چون گل رعنا خزان کردن

چه صورت هاي معني آفرين در آستين دارد
به رنگ خامه مو صد زبان را يک زبان کردن

اگر روي دلي از کارفرما در ميان باشد
به ناخن سنگ را آيينه سيما مي توان کردن

اگر دريوزه همت کني از شوق بي پروا
سفر در آب و آتش بي محابا مي توان کردن

در آن وادي که من طرح شکار افکنده ام صائب
به دام عنکبوتان صيد عنقا مي توان کردن

به خون خوردن اگر قانع شوي از نعمت الوان
چه خونها در دل اين چرخ اخضر مي توان کردن

اگر از تهمت خامي نينديشد سپند ما
به دود آه، خون در چشم مجمر مي توان کردن

پشيماني ندارد در سخن از پاي افتادن
به مژگان چون قلم اين راه را سر مي توان کردن

به اين گرمي که من در جستجوي او کمر بستم
چراغ کشته ام از نقش پا بر مي توان کردن

دم مرگ است رويش را به کام دل تماشا کن
ندارد در عقب خجلت نگاه واپسين کردن

به خاموشي ز زخم خصم بد گوهر مشو ايمن
که آب تيغ طوفان مي کند در وقت خواباندن

دهد هر کس به ريزش دست خود در زندگي عادت
به نقد جان به آساني تواند دست افشاندن

بپوشان ديده از خود، در حريم وصل محرم شو
که با دريا يکي گردد حباب از چشم پوشاندن