ديوان صائب

در حيات از پيش بيني خاکساري پيشه کن
نقش خواهي بست چون ده روز ديگر بر زمين

عشق امانت دار معشوق است، ازان رو گل گذاشت
نقد و جنس خويش را در پيش بلبل بر زمين

چون شفق از خاک خون آلود مي خيزد غبار
بس که در کوي تو آمد شيشه دل بر زمين

مي کشد دامن چو زلف سرکش او بر زمين
مي نهد در چين ز غيرت ناف و آهو بر زمين

تا دکان حسن او شد باز در مصر وجود
از کسادي مي زند يوسف ترازو بر زمين

غوطه زد در خاک تا تير هوايي شد بلند
سرکشان را زود مي مالد فلک رو بر زمين

سايه طول امل آزادگان را مي گزد
واي بر آن کس که دارد در بغل ماري چنين

اگر بر زخم کافر نعمتان باشد گران پيکان
زبان شکر گردد زخم ما را در دهان پيکان

به هر جانب که رو آرد گشايش در قدم دارد
يکي کرده است تا از راستي دل با زبان پيکان

نشسته است آنچنان در سينه ام پهلوي هم تيرش
که ننشيند به ترکش پهلوي هم آنچنان پيکان

ز اهل دل مجو زير فلک آسايش خاطر
دل خود مي خورد در خانه تنگ کمان پيکان

ازان دل را نمي سازم هدف پيش خدنگ او
که ترسم آب گردد در دل گرمم روان پيکان

مخور از ساده لوحي روي دست گلشن دنيا
که دارد غنچه اش در روي دل صائب نهان پيکان

به شکر اين که محروم از وصال او نه اي صائب
بگو در وقت فرصت شمه اي از حال محرومان

همان خون مي چکد از شکوه دوري ز منقارش
اگر گردد چو مغز پسته طوطي در شکر پنهان

مگر از خانه آمد دلبر شبگرد من بيرون؟
که ماه از هاله گرديده است در زير سپر پنهان

بلند افتاده است آهن دلان را ناخن کاوش
وگرنه مي شدم در سنگ خارا چون شرر پنهان

حذر کن بيشتر از خصم ديرين چون ملايم شد
که آن مکار را در موم باشد نيشتر پنهان

شميم بيد و عود از آتش سوزان شود روشن
محال است اين که ماند خلق مردم در سفر پنهان

به خود بسته است قانع راه احسان کريمان را
ز دريا نيست ممکن آب در جوي گهر بستن

منه بر عالم افسرده، دل از کوته انديشي
که هست از خامکاري در تنور سرد نان بستن

مشو با قامت خم حلقه درگاه، دونان را
که در بحر کمان بايد توجه بر نشان بستن

ندارد از مروت بحر آبي در جگر، ورنه
صدف را مي توان با قطره چندي دهان بستن

نمي داني چه شکر خواب ها در چاشني داري
به نقش خشک قانع از شکر چون بوريا گشتن

متاب از سختي ايام رو گر بينشي داري
که فرض عين باشد در ره او توتيا گشتن