ديوان صائب

باغ جنت مشت خاشاکي است از گلزار غيب
سر فرو بر در گريبان، باغ و بستان را ببين

چشم بگشا در محيط عشق و از موج و حباب
صد ميان بي کمر با افسر بي سر ببين

روي عالمسوزش از خط دست و پا گم کرده است
اين چراغ مضطرب را در ته دامان ببين

شد مکرر در کنار هاله ديدن ماه را
خط مشکين را به گرد آن رخ تابان ببين

فکر پوچ است از خم چوگان قدرت سرکشي
نه فلک را همچو گو سرگشته در ميدان ببين

در کف دست سليمان گر نديدي مور را
چشم بگشا خال را بر صفحه آن رو ببين

پيچ و تاب دلربايي نيست مخصوص کمر
صاف کن آيينه را اين شيوه در هر مو ببين

زلفش از هر حلقه دارد چشم بر راه دلي
در به دست آوردن دل اهتمام او ببين

مي گدازد چشم را خورشيد بي ابر تنک
جلوه آن سرو سيم اندام را در جو ببين

شهسواري نيست يار ما کز او گردن کشند
در خم چوگان حکمش چرخ را چون گو ببين

مي کشد زنگار قد چون سرو بر آيينه ام
تخم غم را در زمين پاک من نيرو ببين

وقت رفتن زردرويي مي برد با خود به خاک
مي گذارد هر که چون خورشيد بر هر در جبين

وقت آن کس خوش که در باغ جهان مانند بيد
تيغ اگر بارد به فرقش چين نيارد بر جبين

از دلم هر پاره چون برگ خزان در عالمي است
نيست از شيرازه اين اوراق را چين بر جبين

بي محرک نيست ممکن حرفي از من سر زند
گر چه دارم چون قلم چندين سخن در آستين

گر چه صائب ظاهر ما چون قلم بي حاصل است
شکرستانهاست ما را از سخن در آستين

پيش هر ناشسته رويي وا مکن لب بيش ازين
آبروي خود مبر در عرض مطلب بيش ازين

محو شد در روي او هر چشم بينايي که بود
شبنمي نگذاشت آن خورشيد سيما بر زمين

روز محشر پرده بر مي دارد از اعمال تو
مي شود در نوبهاران دانه رسوا بر زمين

نيستم پرگار و چون پرگار از سرگشتگي
هست در گردش مرا يک پا و يک پا بر زمين

هر که اينجا از سرافرازان نهد سر بر زمين
خط ز خجلت کم کشد در روز محشر بر زمين

بس که در يک جا ز شوخي ها نمي گيرد قرار
نقش پاي او نمي گردد مصور بر زمين

ما ز کافر نعمتي از شکر منعم غافليم
مي گذارد مرغ در هر دانه اي سر بر زمين

چند از بي اعتمادي در جهان آب و گل
قطره خواهي زد پي رزق مقدر بر زمين؟

صحبت سر در هوايان را نمي باشد ثمر
سايه خشکي است از سرو و صنوبر بر زمين