ديوان صائب

نام شاهان از اثر در دور مي ماند مدام
از لب جام جم اين آواز مي آيد برون

ديده هاي پاک، تر دست است در ايجاد حسن
هاله را اينجا مه از آغوش مي آيد برون

نيست چون فرهاد اگر در جذب عاشق کوتهي
نقش شيرين بي حجاب از سنگ مي آيد برون

تا قيامت دل نخواهد ماند در زندان جسم
عاقبت از زير ابر اين ماه مي آيد برون

چون حبابي مي تواند بحر را در بر کشيد؟
از تماشاي تو کي نظاره مي آيد برون؟

در شبستان که بوده است و کجا مي خورده است؟
آفتاب امروز خوش مستانه مي آيد برون

هر کسي در عالم خود شهريار عالم است
واي بر جغدي که از ويرانه مي آيد برون

گر چه دارد شوخي ما برق را در پيچ و تاب
از لب ما خنده بيجا نمي آيد برون

راه جان بخشي بر آن لب شرم نتوانست بست
هر چه در گوهر بود مي آيد از گوهر برون

در دل تاريک حرف تلخ را تأثير نيست
کي رود خامي به جوش بحر از عنبر برون؟

چون چراغ روز در چشمش جهان گردد سياه
صبح اگر از يک گريبان با تو آرد سر برون

از عرق زد ماه کنعان غوطه ها در رود نيل
تا ز مستي چاک زد آن سيم پيکر پيرهن

از لطافت معني نازک نمي آيد به چشم
کاش آن سيمين بدن مي داشت در بر پيرهن

پرتو مهتاب مي سازد کتان را تار و مار
کي شود پوشيده آن سيمين بدن در پيرهن؟

شور سودا فارغ از فکر لباسم کرده است
از کف خود مي کنم چون بحر در بر پيرهن

مي توان رفت از فلک بيرون به دست افشاندني
در نگين دان تا به کي باشي حصاري چون نگين؟

پايکوبان شو، ببين در زير پا افلاک را
دست بالا کن، جهان را زير دست خود ببين

مي ز خون خود کن و مطرب ز بال خويشتن
کم مباش از مرغ بسمل در شهادتگاه دين

پرده ناموس را بال و پر پرواز کن
حسن در هر جا که سازد چهره از مي آتشين

گر سر خورشيد را بيند به زير پاي خويش
آب در چشمش نمي گردد، چه بي پرواست اين؟

آن کف نظارگي، اين از دو عالم مي برد
در ميان اين دو يوسف فرق اي بينا ببين

در چنين وقتي که از خط صبح محشر مي دمد
چشم خواب آلود آن معشوق بي پروا ببين

سير سيل نوبهاران بر فراز پل خوش است
در جهان آب و گل شور حقيقت را ببين

مي توان در پرده حسن يار را بي پرده ديد
صائب از ارباب معني باش و صورت را ببين

جلوه بي پرده مي سوزد پر و بال نگاه
در ته ابر تنک خورشيد تابان را ببين