ديوان صائب

شاهد خامي است دست پا زدن در بند عشق
برنمي خيزد صدا چون جوهر از زنجير من

مي کنم صائب قضا گر عمر کوتاهي نکرد
آنچه فوت از زندگي در شادماني شد ز من

در کنار گل چو شبنم جاي خود وا مي کنم
سينه بر خاشاک ماليدن نمي آيد ز من

در شبستاني که دارد صد سمندر هر شرار
شد ز بي پروانگي ها تير بي پر شمع من

سرد مهري صائب از جا درنمي آرد مرا
در گذار باد مي سوزد به لنگر شمع من

ديده ام در بي پر و بالي گشاد خويش را
ناخن پرواز نگشايد گره از بال من

گر چه ساغر در خو مجلس به دور افکنده ام
کوه را از پا درآرد رطل مالامال من

هديه اي اهل هنر را به ز عيب خويش نيست
عيبجو بيهوده افتاده است در دنبال من

چون رگ سنگ است صائب در نظر مژگان مرا
بس که از غفلت گرانسنگ است خواب چشم من

سينه اي چون صبح مي خواهد قبول داغ عشق
در زمين پاک ريزد تخم را دهقان من

شير ناخن مي گذارد، بال مي ريزد عقاب
از شکوه عشق در بوم و بر مجنون من

اهل معني گر چه خاموشند از تحسين من
غوطه در خون مي زنند از معني رنگين من

مي کند در پرده دل سير دايم آه من
تا کسي واقف نگردد از غم جانکاه من

فکر دنيا ره ندارد در دل روشن مرا
اين کلف را شسته است از چهره خود ماه من

بس که دارد ناتواني ريشه در اعضاي من
سايه همچون دام مي پيچد به دست و پاي من

زلف ماتم ديدگان را شانه اي در کار نيست
دست کوته دار اي مهر از شب يلداي من

سهل باشد خار مژگان گر به چشمم سبز شد
شيشه مي مي کشد قد در کنار جوي من

مي زند از گريه موج خوشدلي ابروي من
آب چون شمشير جوهر مي شود در جوي من

عطسه مغز عندليبان را پريشان کرده است
گر چه پنهان است در صد پرده چون گل بوي من

بس که از غيرت فرو خوردم سرشک تلخ را
در گره دارد چو مژگان گريه اي هر موي من

بس که از پهلونشينان زخم منکر خورده ام
مي خلد بند قبا چون تير در پهلوي من

اين جواب آن غزل صائب که مي گويد رشيد
در قفس افتد اگر رنگي پرد از روي من

من که در دستم کمان آسمان ها بود نرم
سست گرديد از کمان سخت او بازوي من

عالم آب است، با ما صاف کن دل را، مباد
راست سازد قد غبار کلفتي در انجمن

مي خلد در ديده اش خار ندامت عاقبت
راه پيمايي که از پا خار مي آرد برون