ديوان صائب

نقل زاد آخرت با دست تنها مشکل است
بخل در برگ و نوا زنهار با سايل مکن

عالم روشن به چشمت زود مي سازد سياه
پشت خود خم در تلاش نام چون خاتم مکن

صبح را رخسار خندان از شفق در خون کشيد
مد عمر خويش کوتاه از لب خندان مکن

در نظر واکردني طي مي شود عمر حباب
تکيه اي بي مغز بر عمر سبک جولان مکن

مي نشيند زود در گل کشتي سنگين رکاب
تکيه بر سيم و زر بسيار چون قارون مکن

اشک خونين در قفا دارد وداع رنگ و بو
خانه اي کز وي برون خواهي شدن رنگين مکن

نان جو خور، در بهشت سير چشمي سير کن
دل چو گندم چاک بهر خوشه پروين مکن

در نمي گيرد به ارباب خرد افسون عشق
گر نه اي بيکار، خون مرده را تلقين مکن

شکر اين معني که داري در حريم غنچه راه
از قفس پاي خود اي باد صبا کوته مکن

از ره بيچارگي مي آرمش در دام خويش
گر به گردون مي رود آن چاره ساز از دست من

در جواني مي گذشت از سنگ خارا ناله ام
تير بي پر شد ز قد چون کمان فرياد من

يک نوا دارم ولي چون بلبل از نيرنگ گل
جلوه ديگر کند در هر دهان فرياد من

کي چنين آواره مي شد فکر من هر جانبي؟
مستمع مي يافت گر در اصفهان فرياد من

گرم چون خورشيد يک بار از در ياري درآ
سرمه اي شد چشم روزن ها ز آه و دود من

سرو و شمشاد و صنوبر پايکوبان مي شوند
هر که خواند در چمن يک مصرع از افکار من

دست گلچين غنچه از جوش بهاران مي شود
ورنه چوب منع را ره نيست در گلزار من

از پشيماني لب خود را به دندان مي گزد
هر که اندازد ز ناداني گره در کار من

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من
تير يک ترکش ز همواري بود افکار من

از غزل پر کن بود ديوان من صائب تهي
سبزه بيگانه را ره نيست در گلزار من

هيچ گه دست حوادث از سرم کوته نبود
قطره مي زد در رکاب سيل دايم خار من

خاکيان بي بصيرت را نمي آرد به شور
ورنه مي ريزد نمک در چشم اختر شور من

جاي حيرت نيست گر در خم نمي گيرد قرار
پاره شد زنجير تاک از باده پر زور من

گر چه از داغ است در زير سياهي سينه ام
آب مي گردد به چشم آفتاب از نور من

گر چنين صائب جنون من ترقي مي کند
حلقه ها در گوش مجنون مي کشد زنجير من

آه بي تأثير من در زير لب باشد مدام
از کجي بيرون نمي آيد ز ترکش تير من