ديوان صائب

بر لب بام آ، به زردي چون نهد رو آفتاب
وقت رفتن شربتي در کار اين بيمار کن

هيچ کس را نيست در روي زمين درد سخن
نامه خود را به کار رخنه ديوار کن

زلف مشکين را ز صبح عارض خود دور کن
چون چراغ روز، گل را در نظر بي نور کن

سينه را از آرزو چون بي نيازان پاک کن
از دل بي مدعا خون در دل افلاک کن

يوسف سيمين بدن را با قبا در بر مکش
از نسيم صبحدم چون گل گريبان چاک کن

در گذر از ثابت و سيار، صائب همچو برق
روي از يک قبله روشن همچو ابراهيم کن

در زمين ساده دهقان مي فشاند تخم را
از خس و خاشاک بي حاصل زمين را ساده کن

هست اگر صائب ترا در سر هواي صيد عام
دانه از تسبيح ساز و دام از سجاده کن

اي دل از پست و بلند روزگار انديشه کن
در برومندي ز قحط برگ و بار انديشه کن

اي که مي خندي چو گل در بوستان بي اختيار
از گلاب گريه بي اختيار انديشه کن

از بت پندار زناري است هر مو بر تنم
تيشه مردانه اي در کار اين بتخانه کن

سرمه سايي مي کند در مغزها دود خمار
اين جهان تيره را روشن به يک پيمانه کن

صيقلي کن سينه خود را ز موج اشک و آه
دفتر آيينه را در پيش اسکندر فکن

جمع کن خار و خس اين دشت را چون گردباد
در گريبان سپهر و ديده اختر فکن

آبروي خود به گوهر کن مبدل چون صدف
هيچ جز همت، گدايي از در دل ها مکن

چون کشيدي پاي در دامان تسليم و رضا
تيغ اگر چون کوه بارد بر سرت پروا مکن

از بهاران صلح کن چون غنچه گل با نسيم
در به روي هر که نگشايد ازو دل، وا مکن

تا نگرداني سبک دامان طفلان را ز سنگ
رو چو مجنون از سواد شهر در صحرا مکن

هر سر موي ترا دستي است در تسخير دل
باز اين تکليف با موي ميان خود مکن

در چنين فصلي که هر خار از نزاکت چون گل است
خاطر(ي) مجروح از تيغ زبان خود مکن

گر هواي سير عالم هست صائب در سرت
پا به دامن کش، سفر از آستان خود مکن

مرگ چون مو از خميرت مي کشد آسان برون
ريشه محکم در دل فولاد چون جوهر مکن

چشم تا بر هم زني اين مور گرديده است مار
بي سبب تعجيل در نشو و نماي خط مکن

جز زمين گيري ندارد پله عشق مجاز
آشيان چون قمريان بر سر و پا در گل مکن

نقد جان را عاقبت تسليم چون خواهي نمود
از تپيدن بيش ازين خون در دل قاتل مکن