ديوان صائب

تشنه چشمان آب و رنگ از لعل، صائب مي برند
در حضور زاهدان ساغر نمي بايد زدن

از دل و دين و خرد يکباره مي بايد گذشت
در قمار عشق نفس کم نمي بايد زدن

شهريان را سير چشم از جود کردن همت است
در بيابان خيمه چون حاتم نمي بايد زدن

تا به کي پوشيده از همصحبتان ساغر زدن؟
در گره تا چند آب خويش چون گوهر زدن؟

پرتو خورشيد را با خاک يکسان کرده است
بي طلب هر جاي رفتن، حلقه بر هر در زدن

تا درين بستانسرا پاي تو در گل محکم است
کوته انديشي بود چون سرو دامان بر زدن

قامتت چون حلقه گردد چشم عبرت باز کن
کز جهان سفله مي بايد ترا بر در زدن

تا اسير چرخي از شکر و شکايت دم مزن
دل سيه سازد نفس در زير خاکستر زدن

هر که را از عشق عودي در دل پر آتش است
از مروت نيست گل بر روزن مجمر زدن

نيست جز تسليم لنگر عالم پر شور را
دست و پا پوچ است در درياي بي ساحل زدن

هر که از طاعت کمان سازد قد همچون خدنگ
مي تواند حلقه بر در خلد را آسان زدن

هر که را باشد عقيق صبر در زير زبان
جام تبخالش پر از آب بقا خواهد شدن

گر نبندد در به روي تنگدستان خوشترست
از خزان باغي که بي برگ و نوا خواهد شدن

مي کند زخم نمايان بلبلان را در قفس
گر چنين بر روي مردم غنچه وا خواهد شدن

چون گل اين هنگامه خوبي که بر خود چيده اي
از خزان زير و زبر در يک نفس خواهد شدن

زين شکست و بست کز گردون مرا در طالع است
استخوانم مغز و مغزم استخوان خواهد شدن

چون جوانمردان نه اي گر در زيان غالب شريک
با زيان و سود خلق انباز مي بايد شدن

مي کند کار نمک در باده اظهار شعور
چون به مستان مي رسي بيهوش مي بايد شدن

چشم اگر داري که خواب سير در منزل کني
زير هر بار گراني دوش مي بايد شدن

جاده هاي نيش صائب منتهي گردد به نوش
در جهان قانع به نيش از نوش مي بايد شدن

عاشقي و کوچه گردي در جواني ها خوش است
پير چون گشتي وبال خانه مي بايد شدن

نيست آسان در حريم زلف او محرم شدن
بي زبان با صد زبان چون شانه مي بايد شدن

غوطه در درياي آتش مي زند شمع از زبان
چون تهي مغزان زبان آور نمي بايد شدن

در طريق شوق مي بايد گذشت از برق و باد
همسفر با مردم کاهل نمي بايد شدن

گوشه گير از مردمان صائب که جز درگاه حق
با قد خم نيست لايق حلقه هر در شدن