ديوان محتشم کاشاني

ز قحط کاه بود ماه در امساک
چو روزه دار دهن بسته در مه رمضان

به فرض اگر رگ صورش دمند در رگ و پي
نيايدش حرکت در جوارح و ارکان

به يک عدد که در اول فزود در ثاني
درست گشت دو تاريخ طبع حيلت گر

سرشک ماتميان در عزاي او گرديد
چو سيل حادثه در بر و بحر شورافکن

ز خون ديده در جيحون نشينيد
چو شاخ ارغوان در خون نشينيد

از آن قيمتي گوهر پاک حيف
وزان در که افتاده در خاک حيف

ضميري از ثنايت آن چنان پر
که در درج محقر يک جهان در

دست عتاب حق به در آيد ز آستين
چون اهل بيت دست در اهل ستم زنند

ناگهان در هفت گردون اضطرابي شد پديد
کز تزلزل شد خلل در چار ديوار جهان

رخش افغان را عنان در ابتلاي من دهيد
اشگ خونين را روان در ماجراي من کنيد

گل عذار تو در خاک گشت خوار دريغ
خط غبار تو در قبر شد غبار دريغ

بماند داغ تو در سينه يادگار و نماند
فروغ روي تو در چشم اشگبار دريغ

لجه نسل شريفش داشت يک در يتيم
رفت و در درياي محنت تا ابد کردش سقيم

در جهانش آستين بوس آفتاب و ماه بود
در جنانش آستان روب آستين حور باد

اينک حاير حضرت که در وي متصل
زايران را شهپر روحانيان در زير پاست

يا معزالمذنبين غرق کباير گشته ام
وز تو در خواهي مرادم در حريم کبرياست

سروي که در حديقه جان بود متصل
با خاک در مغاک لحد يافت اتصال

در چه وادي در سبيل رشحه بخش سلسبيل
دافع سوز جحيم و شافع روز معاد

در تسلي کاري ذات شفاعت خواه تو
مغفرت را بسته حق در کار بر درگاه تو

در سرداري که عالمي را بکشي
قربان سرت شوم چها در سر توست

در راه دگر اگرچه چست آمده اي
در راه وفا و مهر سست آمده اي

ديوان مسعود سعد سلمان

چون بازو چرغ چرخ همي داردم به بند
گر در حذر غرابم و در رهبري سبا

آن گوهري حسامم در دست روزگار
کاخر برونم آرد يک روز در وغا

مسعود سعد گردش و پيچش چرا کني
در گردش حوادث و در پيچش عنا

با هر کسي چو با تن مهجور وصلتي
در هر دلي چو در دل مجرم امانيا