167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان سنايي
در مصاف نيستي هرگز نبيند کس شکن
گر همي بايد سهيلت قصد کن سوي يمن
اندر آن شير عريني و درين اسب عرن
گفته اي «ان ابرموا امر افانامبرمون »
ديگران را گفته اي «منهم اذا هم يقنطون »
اي به شارع گفته «في الخيرات بل لايشعرون »
گفته اي در جادوي «انالنحن الغالبون »
گفت در کفران نعمتشان «وانتم تکفرون »
همچو قدوسان بود در خلد «فيها خالدون »
تا چو حساني نگويندت «فهم لايعقلون »
در مقام قدس گويند «انهم لا يذکرون »
در مقام قرب با روحانيان «ما تشتهون »
در ره عقبا بگويندت «فهم لا يتقون »
گويد او را بهر امرش «يفعلوا ما يومرون »
که کاهد ماه را هر ماه «حتي عادکالعرجون »
يکي را از پي ناني دواند تا بلاساغون
شد چو خرمهره همه در عدن
همچو در عدن از لعل يمن
از نکت رايش و او زان حزين
جان کدرشان ز انا در انين
در غزل و مرثيه سحر آفرين
چشمه حيوان ز نم پارگين
عشق همچون خلد و عاشق در ميان چون حور عين
بانگ من چون حسن تو در آسمان هفتمين
«نحن محرومين » نوشته بر طراز آستين
نيستم چون عاشقان راستين در گل دفين
در نيابد گرد شبديز ترا شير عرين
از سر انديب تا به قسطنطين
نيز در ابرويش نبيني چين
چون سر زخمه مخلب شاهين
من نيم در خور چنين تمکين
بنده را غول همرهست و قرين
در وثاق آي با کيا بنشين
ليک بهر تو رفتم از غزنين
به گناهي در آيت از «والتين »
در ملامت چو صاحب صفين
خلق در شاديند و من غمگين
صدفست آن بمان به راه نشين
مادت سال و ماه و مدت و حين
شد بي نياز مستمع از شرح نام تو
هرگز مباد گام تو مامور کام تو
عقل پير احسنت گوي حکمت برناي تو
نايبان اندر زمين هستند شرع آراي تو
اي نديده بر زمين کس سايه بالاي تو
گر براق او نبودي همت والاي تو
آينه سيمين بر آن آنجا بود سيماي تو
جز کف بخشنده و مهر جهان بخشاي تو
وي در نقاب غيب نهان گشته جان تو
در زير خاک تيره چرا شد مکان تو
تو پيش ريخت خواهي يا پرنيان تو
وليکن خواجه را در کف بها کو
يتيمي در عرب چون مصطفا کو
سينه روشن بدين و ديده بيدار کو
اي دريغا در جهان يک حيدر کرار کو
در چنين تشويش ملک اي زيرکان افسار کو
گرد هفت اقليم اکنون يک سپه سالار کو
مرده زنده کجا و خفته بيدار کو
زان مي صاف ابد عمر ازل پرورد کو
کعبه نقش کعبتين و سبحه مهره نرد کو
در ماتم بي دردي تاريک رهي کو
روي همه دولت و پشت سپهي کو
در خلد برين روي چنين جايگهي کو
خود در دو جهان سوخته بي عتهي کو
ز کامت ناله زير و بمي کو
دلي پر غم و پشت پر خمي کو
ترا در چشم دل نار و نمي کو
ولي چون عيسي بن مريمي کو
ز بهرش ارحمي و ترحمي کو
بست رخ بي ريا دل بي غمي کو
ز نمي در وي از خاره دمد مهر گياه
همچو پنجي که دوم مرتبه گردد پنجاه
پيش از ازل و ابد خنيده
در زير قدمهايت آرميده
در زورق اقبال تو خزيده
بر درت مگس گير بر تنيده
داده خرد و عشق تو خريده
پيک اجل در رسيد ساخته کن راحله
صولت شير عرين پيکر اسب گله
بيوه همسايه را دست شده آبله
بر در دکان زند خواجه به زخم پله
صوف کني جامه را تا ببري زان زله
بر آفتاب خندد وقت وداع هر مه
در بارگاه وصفش جز ما تقول ويله
هرگز کدام عاشق در وقت خه کند اه
دوران مهر و مه را در ملک او سفرگه
ندانستند از فضلت ز رعنايي و رسوايي
بهار آري بيارايي چنان جنات حورايي
وگر بهتان سرايندت چنان مي دان مسيحايي
همه روزت همي بينم که در مهر تجلايي
بخايد مرگ ناچارت اگر آهن همي خايي
کز جان قدمي سازي و در راه درآيي
از جاه فرود آيي و در چاه درآيي
ننگ ست به جز بر در بخشنده گدايي
در جمع فقيه الامم از بهر رهايي
ناورده چنو نادره در دار فنايي
ختمست در القاب تو زين العلمايي
چون حيدر کرار در علم و سخايي
چون ديده او را ز لطيفي تو دوايي
چون آن دو بسد را به عبارت بگشايي
تابنده کافي تو در مدح سرايي