ديوان صائب

کم مباش از مرغ بسمل در شهادتگاه عشق
مي ز خون خود کن و مطرب ز بال خويشتن

چون مه از نقصان دل خود را مخور، خورشيد باش
تا ز حال خود نگردي در زوال خويشتن

ريزه چين خوان من ذرات و من چون آفتاب
از شفق در خون زنم هر روز نان خويشتن

گه بر آتش مي نشاند، گه به آبم مي دهد
عاجزم در دست چشم خون فشان خويشتن

پيش آن پاکيزه دامن، خانه نارفته ام
گر چه عمرم صرف شد در رفت و روي خويشتن

بس که صائب خويش را در عشق او گم کرده ام
مي کنم از همنشينان جستجوي خويشتن

از وصال کعبه در سنگ نشان آويخته است
هر که قانع گردد از دريا به گوهر يافتن

سينه خود را ز آه آتشين سوراخ کن
تا تواني ره در آن محفل چو مجمر يافتن

در گره از نافه نتوان بست بوي مشک را
چون بود رنگين، چو خون پنهان نمي ماند سخن

هست بر باد نفس فرمان او صائب روان
از سليمان در شکوه و شان نمي ماند سخن

در صف آزاد مردان کمترست از جوز پوچ
هر سبک مغزي که از دستار مي گويد سخن

عقل ميدان سخن بر عاقلان کرده است تنگ
ورنه مجنون با در و ديوار مي گويد سخن

هر که را از هوشمندي هست در سر نشأه اي
چون به مستان مي رسد، مستانه مي گويد سخن

مهر بر لب زن که بر خامي دليل ناطق است
باده چنداني که در ميخانه مي گويد سخن

از سليمان سر نمي پيچيد اگر ديو و پري
لفظ و معني هم بود در تحت فرمان سخن

مي نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن
کار دندان مي کند با آن لب ميگون سخن

هر که را آن غمزه خونريز در دل بگذرد
تا قيامت مي تراود از لبش خونين سخن

آهوي چين کاسه دريوزه سازد ناف را
گر ز زلف و کاکل او بگذرد در چين سخن

تلخي ايام را صائب شکر در چاشني است
طفل چون از شير لب شويد، شود شيرين سخن

چون قلم آن را که در سر هست سوداي سخن
سر نمي پيچد به زخم تيغ از پاي سخن

از قلم چون دست بردارم، که در هر جلوه اي
بيت معموري کند ايجاد ز انشاي سخن

گر کني در راستي استادگي، بي چشم زخم
مي توان بر قلب لشکر چون علم تنها زدن

در جگر صد سوزن الماس مي بايد شکست
بعد ازان بر خرقه خود پينه مي بايد زدن

رخنه اي زندان گردون را به جز تسليم نيست
در قفس بيهوده بال و پر نمي بايد زدن

زردرويي مي کند يکسان به خاک تيره ات
حلقه چون خورشيد بر هر در نمي بايد زدن