ديوان صائب

باز مي گردد به جان بي نفس سوي عدم
هر که در ملک وجود آيد ز روشن گوهران

همچو آب گوهر از موج حوادث ايمن است
هر که را در عالم آب است کوته تر زبان

قلقل مينا مرا در چشم مي ريزد نمک
خواب هر چند از صداي آب مي گردد گران

از گرانجاني در آن عالم کنندش سنگسار
هر که بر دل خلق را بسيار مي گردد گران

آب اگر در نوبهاران مي چکيد از روي باغ
مي چکد آتش ز رخسار گلستان از خزان

از رخ زرين، بساط خاک را در يک نفس
آسمان پر ز اختر مي کند فصل خزان

گر چه از دست زر افشانش زمين کان طلاست
خرقه صد پاره در بر مي کند فصل خزان

برگها را مي کند در کف زدن بي اختيار
چون سماع بيخودي سر مي کند فصل خزان

در حقيقت دنيي و عقبي دو منزل بيش نيست
اين دو منزل را يکي سازد روان عاشقان

عيب دنيا را نمي بينند با صد چشم خلق
گر چه بي پرده است در چشم نظرپوشيدگان

هر که دستار تعين از سر خود وا نکرد
در صف مردان بود کمتر ز سر پوشيدگان

جذبه اي با ناله عشاق مي باشد که گل
مي دود از پوست بيرون در هواي بلبلان

چاک در ديوار گلشن چون قفس خواهد فتاد
گر چنين بالد گل از مدح و ثناي بلبلان

محو در خورشيد شد شبنم ز گل تا چشم بست
برنمي داريم چشم از گلرخان ما همچنان

شمع از آتش زباني داد صائب سر به باد
در مقام لاف سر تا پاي زبان ما همچنان

ساحل آن باشد که امنيت در او لنگر کند
جاي دست انداز موج بحر را ساحل مخوان

مشکل آن باشد که حل گردد در او فکر جهان
مشکلي کز فکر حل آن شود مشکل مخوان

پرتو خورشيد را در دام روزن مي کشد
هر که صائب دل نهد بر اعتبار اين جهان

خم چه پروا دارد از جوش شراب لاله رنگ؟
چرخ از جا در نمي آيد ز غوغاي جهان

سرخ رويي در شراب نارس اين نشأه نيست
مي کند دل را سيه چون لاله صهباي جهان

زود بر هم مي خورد هنگامه حسن و عشق را
گر نباشد پرده شرم و حجابي در ميان

برنمي آرد نفس نشمرده چون صبح از جگر
هر که مي داند بود پاي حسابي در ميان

از سبب مگذر که پر گوهر نمي گردد صدف
از کرم تا پاي نگذارد سحابي در ميان

پوست زندان است بر هر کس که دارد جوهري
تيغ جوهردار دارد پيچ و تابي در ميان

در حريم بيضه چون عيسي شود گويا ز مهد
نيست حاجت طوطي ما را به تلقين سخن