ديوان صائب

در آن چمن که تو از رخ نقاب برداري
نسيم دفتر گل را دهد به آب تمام

چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده ام
که دست در کمر زلف دلستان زده ام

چو رفته است مرا از خمار دست از کار
ازين چه سود که ميخانه در بغل دارم

چو چشم اگر چه به ظاهر دو دست من خالي است
هزار گوهر يکدانه در بغل دارم

معاشران همه در پاي خم ز دست شدند
منم که بر سر خود دست چون سبو شدم

به تيغ حادثه از جاي در نمي آيم
ز درد و داغ دل پينه بسته اي دارم

چه شعله بود که زد حرص در نهاد مرا
که دل خنک نشد از موي همچو کافورم

به حسن شوخ ندانم چه نسبت است مرا
که هيچ جا نه و در صد هزار جاست دلم

خوش آن که روز شب خود ز روي يار کنم
شبي به روز در آن زلف مشکبار کنم

خمار آن لب ميگون به مي نمي شکند
چه لازم است که خون در دل خمار کنم

اگر چه از سر زلفش بريده ام عمري است
هنوز در رگ جان پيچ و تاب مي بينم

چه لازم است که خود را سبک کنم چون کاه
چو رنگ جاذبه در کهربا نمي بينم

چه لازم است بر آيينه مشق بوسه کنم
چو نقش خويش در آن نقش پا نمي بينم

نه مي به جام و نه گل در کنار مي خواهم
تبسمي ز لب لعل يار مي خواهم

متاع هستي من هر چه هست باختني است
ز عشق دست و دلي در قمار مي خواهم

چو نيست يک دل بيدار در جهان صائب
همان به است که من نيز تن به خواب دهم

همان ز شرم کرم سرفکنده ايم چو بيد
چو نخل در عوض سنگ اگر چه بر داديم

چه نعمتي است که زاغ و زغن نمي دانند
که ما به کنج قفس در ميان گلزاريم

ازان جو شمع ز ما روشن است محفلها
که هر چه در دل ما هست بر زبان داريم

چو نيست يک دو نفس بيش عمر شبنم ما
همان به است که در کار آفتاب کنيم

در زير بار من نبود دوش هيچ کس
دايم چو سرو بر دل خود بار بسته ام

صيد زبون چه عذر تواند ز تيغ خو است؟
در حشر چشم بسته ز قاتل گذشته ام

در قبضه من است رگ خواب هر چه هست
هر کوچه اي که هست به عالم دويده ام

چون شمع اگر چه هر رگ من جوي آتشي است
در کام اهل دل ثمر نارسيده ام

در عين وصل داغ جدايي چو لاله ام
خالي و پر ز ماه چو آغوش هاله ام