ديوان صائب

درين معموره وحشت فزا در هر کجا باشم
بغير از گوشه دل، عضو بيرون رفته از جايم

ميان نغمه سنجان چمن آن عندليبم من
که در ايام بي برگي ز بستان بر نمي آيم

از آن ساغر که در آغازش عشق از دست او خوردم
همان بيخود شوم هر گاه دست خويش مي بويم

ز شوخي هر نفس در عالم ديگر کني جولان
ترا با بي پرو بالي من حيران کجا جويم؟

اگر چه از رگ گردن تويي نزديکتر با من
ترا هر لحظه از جايي من سر در هوا جويم

اثر از گرم رفتاران درين عالم نمي ماند
چه از پروانه در درياي آتش نقش پا جويم؟

اگر چه نور ايمان در فرنگستان نمي باشد
از آن چشم سيه دل من نگاه آشنا مي جويم

هلاک من بود در جلوه مستانه ساقي
به آب خضر دست از جان بي آرام مي شويم

زير يک پيرهنم در همه جا با يوسف
من که زان يار گرامي به خبر ساخته ام

تا نظر از گل رخسار تو برداشته ام
مژه دستي است که در پيش نظر داشته ام

بس که رخسار تو در مد نظر داشته ام
ديده ام روي تو، اگر آينه برداشته ام

روز و شب چون مژه در پيش نظر جلوه گرست
نسخه اي کز خط مشکين تو بر داشته ام

چون زنم بال به هم در صف فارغبالان؟
من که هر پر زدني دام دگر داشته ام

به که در جستن تنگ شکر صرف کنم
پر و بالي که از آن تنگ شکر يافته ام

سود من از سفر خاک، که چشمش مرساد
مشت خاکي است که در ديده دنيا زده ام

غوطه در خون زده چون پنجه مرجان دستم
بس که کف بر سر شوريده چو دريا زده ام

دست چون در کمر موج تهيدست زنم؟
من که چون رشته مکرر به گهر پا زده ام

اين زمان در سفره قطره به جان مي لرزم
من که صد مرتبه چون سيل به دريا زده ام

چون صدف کاسه در يوزه به نيسان نبرم
به گره آب رخ خويش چو گوهر زده ام

غوطه ها در عرق خود زده ام چون گل صبح
تا سرافراز به يک زخم نمايان شده ام

مژه در چشم ترم پنجه مرجان شده است
تا نظر باز به آن سيب زنخدان شده ام

به زبان آمده صائب در و ديوار به من
تا سخنگوي و سخنساز و سخندان شده ام

مي زدم جوش طرب در دل خم چون مي ناب
به چه تقصير به پيمانه و مينا رفتم؟

ز آهن و سنگ چه سختي که نيامد پيشم
در دل سوخته اي تا چو شرار افتادم

رخنه از آه در آن دل نتوانستم کرد
من که صد غنچه پيکان به نفس وا کردم