ديوان صائب

سپندي را به تعليم دل من نامزد گردان
که آداب نشست و برخاست در محفل نمي دانم!

به خون زخم مي جوشم، به روي داغ مي غلطم
نه بيدردم که در بستر گل و ريحان برافشانم

چو بر مي گردد از آب روان نيکي، همان بهتر
که در سرچشمه شمشير نقد جان برافشانم

من آن ديوانه ام کز شور من عالم به وجد آيد
سر زنجير اگر در گوشه زندان برافشانم

ز بس کز دل غبار آلود مي آيد حديث من
دو عالم گم شود در گرد اگر ديوان برافشانم

در آتش مي گذارد حسن نعل پاک چشمان را
که از خورشيد چون سيماب بي لنگر شود شبنم

در آن گلشن که از مي چهره را چون گل برافروزي
به روي آتشين لاله خاکستر شود شبنم

تن آساني دل بيدار را غافل نمي سازد
کجا در خواب ناز از نرمي بستر شود شبنم

مده از دست صائب دامن مژگان خونين را
که در گلزارها محرم ز چشم تر شود شبنم

مرا تهديد فردا مي دهد واعظ، نمي داند
که من امروز در دوزخ ز چشم عاقبت بينم

دلم از خار خار رشک، خار پيرهن گردد
ترا با برگ گل گر در ته يک پيرهن بينم

خوش آن روزي که صائب از نهالش کام برگيرم
ترنج نيک بختي در کف از سيب ذقن بينم

نمي گردد حجاب بينش من پرده ظاهر
که در سر هر چه هر کس دارد از دستار مي بينم

فريب دانه نتواند مرا در دام آوردن
که از آغاز هر کار آخر آن کار مي بينم

مگر از دور گرد محمل ليلي نمايان شد؟
که از مجنون اثر در دامن صحرا نمي بينم

فرامش وعده من گر نه مکري در نظر دارد
چرا امروز ذوق از وعده فردا نمي بينم؟

من و دامان شب، کامروز در آفاق داماني
که داد من دهد، جز دامن شبها نمي بينم

ز رنگ آميزي شرم و حيا در هر نگاهي من
هزاران رنگ گل زان آتشين رخسار مي چينم

به من تکليف آب زندگي کردن، بود کشتن
ترا اي خضر در قيد جهان جاويد مي خواهم

به قدر سنگ گلبانگ نشاط از شيشه مي خيزد
دل ديوانه را در کوچه و بازار مي خواهم

چو زلف چنگ چون در دامن مطرب نياويزم؟
کمند عشرت رم کرده را از ساز مي خواهم

در آن مجلس که نبود روي گرمي، پاي نگذارم
سپندم، از حرير شعله پاي انداز مي خواهم

ز صد رهرو به پيمودن يکي منزل نمي يابد
من از منزل نشان در راه ناپيموده مي خواهم

ز گلزاري که چون باد صبا صد پرده در دارد
من از مشکل پسندي غنچه نگشوده مي خواهم

نمي آيد ز من همراهي هر نو سفر صائب
رفيقي پاي در راه طلب فرسوده مي خواهم